بررسي نشانه‌معناشناسي تصاوير در مثنوي‌هاي عطار

استفادۀ عطار از تصوير و آفرينش تصويرهاي گوناگون و خلاق از ويژگي‌هايي است كه به آثار وي امكان تحليل‌هاي وراي تحليل‌هاي گفتماني رايج مي‌دهد. عطّار در آثار خود به فراخور موضوع، براي بيان مضامين و اصطلاحات حكمي و فلسفي، و تاثيرگذاري بيشتر ، از تصويرپردازي و ظرفيا‌‎هاي آن در خلق زيبايي استفاده كرده است. تصاوير موجود در آثار عطار در خدمت گسترش مفاهيم در داستان هستند و بر زيبايي‌آفريني و ابهام مجود در متن مي‌افزايند، بنابراين ضرورت دارد كه به شكلي روشمند بررسي شوند. نگاه عطار به تصوير فراتر از نظام ادبي نگاهي جهان‌شناختي نيز هست وي باور دارد؛ عالَم، تصويري از جمال حّق است كه همۀ زيبايي‌هاي معشوق را در خود منعكس كرده و به راحتي مي‌توان صفات جمال حق را در دنيا و مخلوقات نظاره كرد. اين پژوهش با استفاده از نشانه‌شناسي ديداري به بررسي رمزهاي موجود در تصاوير به كار رفته در مثنوي‌هاي عطار پرداخته است. در اين فرايند نخست برخي تصاوير مورد مطالعه قرار مي‌گيرند؛ و ويژگي‌هاي نظام ديداري موجود در تصاوير تا حد امكان بررسي مي‌شوند و در مرحلۀ بعدي دلالت‌هاي ضمني و رمزگاني آنها مورد بررسي و اشاره قرار مي‌گيرد تا نقش تصاوير در زيبايي‌آفريني و تكميل گفتمان مفهومي مورد نظر عطار در آثارش آشكار شود.