بررسي زايايي پسوندهاي اشتقاقي اسم ساز در زبان فارسي

پژوهش حاضر به بررسي زايايي پسوندهاي اشتقاقي اسم ساز در زبان فارسي با تكيه بر چارچوب نظري زايايي پلاگ(2003) مي‌پردازد. بدين منظور نگارندگان از پيكره‌اي برگرفته از پايگاه دادگان زبان فارسي، 3907اسم مشتق استخراج نمودند. روش تحقيق پژوهش حاضر توصيفي-تحليلي بوده و روش گردآوري داده‌ها بر اساس مطالعات كتابخانه‌اي است.نگارندگان پس از بررسي و تحليل داده‌هاي جمع‌آوري شده از پيكره پژوهش، اينگونه نتيجه گرفتند كه روش كمي سنجش زايايي فرايندهاي واژه‌سازي كه پلاگ(2003) معرفي نموده، شمارش بروندادهاي يك فرايند واژه‌سازي است. همچنين، روش‌هاي مختلف سنجش ميزان زايايي پسوندهاي اشتقاقي اسم‌ساز، نتايج متفاوتي را از ميزان زايايي اين پسوندها ارائه مي‌دهد. تحليل داده‌هاي استخراج شده از پيكره پژوهش نشان مي‌دهد كه در ميان پسوندهاي اشتقاقي اسم‌ساز در زبان فارسي پسوند اسم ساز(-ي) بيشترين زايايي را دارد و پسوندهاي اسم ساز (-ان، -ئينه، -يژه، -ون، -اورنجن، -رنجن، -شِن ، -گاله) از كمترين ميزان زايايي برخوردارند.