زيست‌پذيري در شرايط خشكسالي و ريسك‌هاي اجتماعي در استفاده كشاورزان از پساب شهري

پديده خشكسالي در ساليان اخير توليد محصولات كشاورزي و امنيت غذايي را تحت تأثير شديد قرار داده است. كشاورزان نيز براي تداوم توليد و حفظ زيست ‌پذيري و تأمين آب آبياري مزارع اقدام به استفاده از پساب شهري مي ‌كنند. اين در حالي است كه ممكن است كشاورزان نسبت به ريسك‌ هاي استفاده از پساب شهري آگاهي كافي نداشته باشند. بنابراين، هدف اصلي اين پژوهش بررسي تأثير زيست‌پذيري كشاورزان در شرايط خشكسالي و ريسك‌ هاي اجتماعي ادراك‌ شده توسط آن‌ها در رفتار استفاده از پساب شهري بود. اين مطالعه در بين كشاورزان منطقه سيستان انجام شد. با استفاده از نمونه ‌گيري تصادفي طبقه‌‏اي، 361 كشاورز به ‌عنوان حجم نمونه انتخاب شدند. ابزار سنجش در اين مطالعه پرسشنامه بود كه با بهره‏‌گيري از نظرات متخصصان دانشگاهي روايي سازه، روايي شكلي و محتوايي آن در سطح مطلوب برآورد گرديد. همچنين از يك مطالعه راهنما و محاسبه پايايي تركيبي و ضريب آلفاي كرونباخ براي سنجش پايايي پرسشنامه، بهره گرفته شد كه در حد مطلوب به‌ دست آمد. پردازش داده‏‌ها با استفاده از نرم‌‏افزارهاي SPSSwin26 و AMOS24 صورت گرفت. يافته‌ ها نشان داد كه نشانگرهاي مورد استفاده براي اندازه ‌گيري متغيرهاي پژوهش با ساختار عاملي و زيربناي نظري پژوهش تطابق قابل قبولي داشتند. نتايج پژوهش مشخص نمود كه ميانگين رفتار فعال ‌گرايي محيط‌ زيستي، رفتار غيرفعال در حوزه عمومي، رفتار سازماني و رفتار محيط زيست ‌گرايي از متوسط بازه متغيرها كوچك تر است. يافته ‌هاي حاصل از مدل‌‏سازي معادلات ساختاري نشان داد كه زيست‌ پذيري كشاورزان در شرايط خشكسالي و ريسك‌ هاي اجتماعي ادراك‌ شده تأثير معني ‌داري بر رفتار استفاده از پساب شهري داشته است. همچنين، 75/8 درصد از تغييرات متغير رفتار كشاورزان در استفاده از پساب شهري وابسته به ريسك هاي اجتماعي ادراك ‌شده و زيست‌ پذيري كشاورزان در شرايط خشكسالي است.