مطالعه زبانشناختي تعبير قرآني سراحا جميلا

بررسي واژگان قرآني برساخته از ريشه‌ي «س-ر-ح» نشان مي دهد كه شش‌مورد با آيات طلاق و يك‌مورد با فرستادن دام‌ها به چَراگاه و رها كردن چهارپا مرتبط است. توجه به كاربردهاي ريشه مذكور در اشعار جاهلي و ديگر زبان هاي سامي نيز كاربرد مشابه اي را نشان مي دهد. همزاد اين ريشه به صورت خاص در متون مقدس يهودي-مسيحي به زبانهاي عبري، آرامي و سرياني، مانند متن قرآن، به صورت موازي دال بر دو معناي ملموس و انتزاعي است. از اين رو، پژوهش حاضر به طور مشخص درباب اين مسأله سخن مي گويد كه قرآن ذيل ريشه«س-ر-ح» در بيان چگونگي انجام طلاق از چه زباني بهره‌برده است. روش اين پژوهش نيز توصيفي-تحليلي است. يافته هاي پژوهش پيش رو نشان مي دهد كه شيوه كاربست مذكور استعاري است و سويه مورد تاكيد در آن، آزاد ساختن سريع و آسان زن از خانه شوهر است. اين مفهوم كه از طريق تصويري ملموس در ذهن مخاطبان قرآن مي نشيند، دال بر ممانعت از آزار زنان به وقت طلاق است و با شواهد قرآني مختلف قابل تاييد است. نتيجه آنكه، قرآن كريم با تعبير ﴿سَرَاحًا جَمِيلًا﴾ زاويه ديد متفاوتي را نسبت به موضوع طلاق ارايه مي كند كه گفتمان حاكم بر آن، ممانعت از آزار زنان و تجاوز به حقوق ايشان به هنگام طلاق است. افزون بر اين، يافته هاي ريشه شناختي اين مقاله نشان مي دهد كه ريشه‌ي عربي «س-ر-ح» در زبان هاي سامي پيش گفته به دو صورت خود را نشان مي دهد؛ نخست، «س-ر-ح» و دوم «ش-ل-ح».