تدوين مدل ساختاري مولفه هاي موثر قابليت محيط بر ارتقاي تعاملات اجتماعي در خيابان هاي ساحلي جنوب كشور (نمونه مورد مطالعه:شهر بندرعباس)

تجربيات سده بيستم نشان داده است كه درك ناكافي از نحوه شكل گيري تعاملات اجتماعي در خيابان هاي ساحلي شهري وعدم توجه به انسان و نيازهاي اجتماعيش كه ديدارهاي چهره به چهره و برخورد با ديگران است، خيابان ها را ناكارآمد كرده است. رخداد فعاليت در خيابان و پاسخ گويي به نيازهاي رفتار اجتماعي وابسته به شايستگي و درك افراد از قابليت ها و ويژگي هاي محيط است. بنابراين بررسي تاثير قابليت هاي خيابان ساحلي بر تعامل پذيري محيط در شهر بندرعباس يكي از اهداف اصلي اين پژوهش مي باشد. پژوهش حاضر از نظر هدف كاربردي و از نظر روش تحقيق جزء پژوهش هاي توصيفي- پيمايشي و با رويكرد مدل سازي معادلات ساختاري انجام گرفته است. ابزار اصلي پژوهش جهت گردآوري داده هاي ميداني ، پرسشنامه محقق ساخته است كه روايي و پايايي آن تاييد شده است. به اين منظور ابتدا پيمايشي مقطعي در باب ميزان اثرگذاري شاخص هاي موثر اين پژوهش بر ارتقاي تعاملات اجتماعي، ميان ۵۰۹ نفر از مردم ساكن شهر بندرعباس انجام پذيرفت. بر اين اساس 20 شاخص موثر تأثيرگذار قابليت محيط بر ارتقاء تعاملات اجتماعي با استفاده از روش تحليلي عاملي و نرم افزارSPSS در سه دسته عامل قابليت عملكردي، قابليت ادراكي و قابليت كالبدي دسته بندي و به كمك روش تحليل مسير و نرم افزار smart pls مدل حاصل از روابط ميان اين عوامل و ضرايب همبستگي آنها تدوين گرديد. نتايج مدل ساختاري نشان داد مدل ساختاري طراحي شده قابليت برازش بالايي را دارد و توانسته است 67 درصد واريانس متغير وابسته را تبيين نمايد. يافته هاي پژوهش نشانگر فزوني سطح معناداري 10/846، 10/525 و 5/685 به ترتيب در ارتباط با قابليت عملكردي، قابليت ادراكي و قابليت كالبدي از ميزان قابل قبول 1/96 و در نهايت تاييد رابطه مستقيم و معنادار اين سه متغير بر شكل گيري تعاملات اجتماعي در خيابان هاي ساحلي مي باشد.