سنجش و تحليل اثرات رشد گردشگري بر توسعه فضايي شهر ياسوج

صنعت گردشگري ضمن بهره‌وري اقتصادي، مي‌بايست منجر به شكوفايي و بستري جهت نيل به توسعه پايدار در ابعاد مختلف فضايي گردد. در شهر ياسوج، رشد گردشگري علاوه بر پيامدهاي مثبت، چالش هاي جدي را فراروي توسعه فضايي شهر ايجاد نموده است. لذا اين تحقيق با روش توصيفي– تحليلي و با بهره‌گيري از اطلاعات اسنادي و ميداني، در پي اهدافي همچون بررسي روند گردشگران وارد شده (طي سال‌هاي 1395-1380) به شهر ياسوج و سپس سنجش اثرات رشد گردشگري بر توسعه فضايي اين شهر است. لذا به‌وسيله آزمون رگرسيون، با استفاده از نرم‌افزار SPSS، روند جذب گردشگران و همچنين گسترش فيزيكي شهر ياسوج سنجش شده‌اند. از آزمون ضريب همبستگي پيرسون نيز جهت سنجش ارتباط رشد گردشگران با شاخص‌هاي مختلف توسعه فيزيكي شهر استفاده شده‌است. در ادامه با استفاده از آزمون T.Test پيامدهاي رشد گردشگري بر ابعاد مختلف اقتصادي، اجتماعي، كالبدي و زيست‌محيطي سنجش شده‌اند. نتايج مشخص ساختند رشد گردشگري در شهر ياسوج با رشد 309 برابري گردشگران وارد شده نسبت سال 1380، روند افزايشي قابل توجهي داشته‌است. همچنين گردشگري بر افزايش احداث مجتمع‌هاي تجاري، افزايش احداث مراكز اقامتي و گسترش فيزيكي شهر ياسوج اثر‌گذار بوده‌است. به طوريكه مساحت مجموع كاربري هاي وابسته به گردشگري در سال 1390،رشدي بيش از 1/25 برابري نسبت به سال 1380 داشته است. از ديگر سو نهادينه نشدن صنعت گردشگري اثر سازنده‌اي بر توسعه اقتصادي در اين شهر نداشته‌است. بطوريكه نتايج آزمون T.Test، مشخص ساخت رشد گردشگري بصورت معني داري در ابعاد اجتماعي، از طرفي موجب رشد نسبي مهاجر‌پذيري و رشد جمعيت شهر، بروز تعارضات اجتماعي و فرهنگي بين گردشگران و جامعه ميزبان شده و از سوي ديگر به بهبود وضعيت آموزش عمومي و حس تعلق شهروندان به شهر كمك شاياني نموده‌است. همچنين اثرات رشد گردشگري در بيشتر مولفه‌هاي زيست‌محيطي مانند افزايش پسماندها، تراكم و ترافيك و صدمه به چشم‌اندازها و گونه‌هاي زيستي، نامطلوب و مخرب ارزيابي شده‌اند. درمجموع پيامدهاي منفي رشد گردشگري در شهر ياسوج بيشتر از پيامدهاي مثبت آن بوده‌است.