ارزيابي ميزان پايداري شهر اردبيل در دوران پاندمي كوويد 19 با رويكرد تحقق شهر سبز

شهر سبز از رويكرد‌هاي نوين برانگيخته از مفاهيم توسعه پايدار شهري مي‌باشد كه از آن مي‌توان در راستاي بهبود كيفيت محيط زيست و توسعه پايدار شهري بهره نمود. در اين ميان به دنبال شيوع ويروس كوويد 19 كاهش و يا توقف برخي فعاليت‌ها، تاثيرات مثبتي بر محيط زيست داشته است و مديريت صحيح و حفظ وضعيت مساعد زيست محيطي حاصله از اين پاندمي مي‌تواند مسير نيل به توسعه پايدار را هموار نمايد. بنابراين هدف پژوهش حاضر ارزيابي ميزان پايداري شهر اردبيل در دوران پاندمي كوويد19 با رويكرد تحقق شهر سبز مي‌باشد. پژوهش پيش رو از نظر هدف، كاربردي بوده و از نظر ماهيت و روش، توصيفي- تحليلي مي‌باشد و جامعه آماري آن، شهروندان منطقه سه شهر اردبيل مي‌باشد. روش تعيين حجم نمونه با استفاده از فرمول كوكران بوده كه 382 نمونه تعين گرديده است. لازم به ذكر است كه روش نمونه‌گيري اين پژوهش تصادفي طبقه‌بندي شده مي‌باشد. جهت تجزيه و تحليل داده‌ها از از نرم‌افزار‌هاي Excle و SPSS استفاده گرديد. سپس با بهره‌گيري از مدل بارومتر پايداري محلات هدف سطح‌بندي شدند. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد امتياز پايداري بعد اجتماعي (0/522) اقتصادي (0/489) ، زيست محيطي (0/434) و پايداري كل نيز (0/476) بوده و نشان‌دهنده سطح متوسط پايداري مي‌باشد، امتياز رفاه اكوسيستم برابر با (0/434) و رفاه انساني نيز برابر با (0/495) مي‌باشد. در اين ميان شهرك‌هاي آزادي، رضوان، آزادگان و حافظ به دليل برخورداري از شرايط مطلوب در هر سه بعد پايداري مورد مطالعه بيشترين تاثير مثبت و در مقابل محلات ملاباشي و ملايوسف به دليل اينكه جزء سكونتگاه‌هاي غيررسمي مي‌باشند در هر سه بعد پايداري علي الخصوص در بعد زيست محيطي، بيشترين تاثير منفي را بر معيار‌هاي مورد مطالعه داشته‌اند. لذا برنامه‌ريزي‌هاي لازم متناسب با نقاط ضعف و قوت و اولويت هر محله ضروري مي‌نمايد.