ارزيابي تابآوري شهري بر مبناي پايداري بوم محور در محله فيض آباد شهركرمانشاه

تاب‌آوري مي‌تواند پايداري و مديريت منسجم را براي نقاط شهري فراهم نمايد و ميزان آسيب‌پذيري آن‌ها را در زمان بحران كاهش دهد. در اين زمينه يكي از موضوعات مهم، شناخت درست از وضعيت موجود شهر‌ها از نظر تاب‌آوري است. در اين تحقيق هدف، ارزيابي تاب‌آوري شهري بر مبناي پايداري بوم محور در محله فيض آباد شهري كرمانشاه به عنوان يك بافت قديمي و مركزي است. روش تحقيق توصيفي–تحليلي و مبتني بر داده‌هاي ميداني است. ابزار گردآوري داده‌ها پرسش‌نامه بوده كه در سطح جامعه آماري(4830 نفر) در محله فيض­آباد جمع‌آوري شده است. بر اساس فرمول كوكران حجم نمونه به تعداد 356 نفر تعيين شد. روايي ساختاري و محتوايي ابزار تأييد و همچنين پايايي نيز با آلفاي كرونباخ بالاي 0/70 تأييد شد. نتايج نشان داد كه تاب‌آوري اجتماعي، اقتصادي، زيست محيطي، كالبدي-فضايي و نهادي در محله فيض آباد در سطح كمتر از 0/05 معنادار بوده كه جهت معناداري نيز گوياي اين مطلب است كه وضعيت تاب‌آوري محله نامناسب ارزيابي مي‌شود؛ بهترين وضعيت در ميان 18 شاخص تاب‌آوري، مربوط به شاخص تهديدات زيست محيطي و مكاني با ميانگين (3/201) است. ديگر شاخص‌هاي تاب‌آوري از جمله تعلق مكاني (2/130)؛ مشاركت اجتماعي(1/422)؛ آسيب‌پذيري اقتصادي (1/369)؛ حمايت اقتصادي (1/100)؛ بهداشت محيط(2/254)؛ زيرساخت‌هاي شهري(1/941)؛ كيفيت مسكن(2/831)؛ آمادگي مقابله با سوانح(1/569)؛ ظرفيت نهاد‌هاي خودجوش و مردمي (1/337) نامطلوب بوده‌اند. همچنين نتيجه آزمون كروسكال-واليس تأييد نمود كه ميان محدوده‌هاي مختلف محله فيض آباد(سبزه ميدان، آبشوران، جلوخان، جليلي و نوبتي)، تفاوت معناداري در سطح كمتر از 0/05 از لحاظ وضعيت تاب‌آوري مشاهده مي‌شود.