ارزيابي جامعه محلي از سياست‌هاي توسعه سكونتگاه‌هاي شهري و اثرات آن (مطالعه موردي: شهر شاهو؛ استان كرمانشاه)

سياست تبديل روستا به شهر منجر به تغيير و تحولات متعددي در عرصه فضاي جديد شهري مي شود و گاهاً مسائل و مشكلات متعددي را به همراه دارد. هدف مطالعه كمي و كاربردي حاضر كه با روش توصيفي - تحليلي انجام گرفته است، بررسي و تحليل اثرات سياست تبديل نقاط روستايي به شهر از ديدگاه ساكنان شهر شاهو است. جامعه آماري پژوهش را 1049 نفر از سرپرستان خانوار تشكيل مي دهد كه از ميان آن ها 150 نفر به عنوان نمونه آماري در نظر گرفته شده اند. ابزار اصلي براي جمع آوري داده هاي ميداني پرسشنامه محقق ساخته است كه روايي (صوري) و پايايي آن بررسي و تأييد شده است. يافته هاي پژوهش نشان مي دهد ميزان رضايتمندي ساكنان از سياست تبديل روستا به شهر با ميانگين 3/33 بالاتر از حد متوسط مي باشد. با اين وجود نتايج بررسي اثرات سياست تبديل روستا به شهر بر اساس ابعاد اصلي توسعه پايدار شهري با استفاده از آزمون ويلكاكسون نشان مي دهد ميانگين رتبه اي محاسبه شده براي ابعاد توسعه اجتماعي و فرهنگي، اقتصادي و زيست محيطي - كالبدي در مرحله قبل از شهر شدن به ترتيب 59/29، 48/28 و 13 بوده است كه در مرحله بعد به ترتيب به 55/38، 42/83 و 55/18 تغيير يافته اند. در واقع نتايج نشانگر موفقيت سياست تبديل روستا به شهر در بعد زيست محيطي ـ كالبدي و عدم موفقيت آن در ابعاد اجتماعي و فرهنگي و اقتصادي است. همچنين نتايج بررسي اثر كلي سياست مذكور بر توسعه پايدار شهري نشان داد ميانگين رتبه اي محاسبه شده در مرحله قبل 55/49 بوده كه به 68/11 افزايش يافته است و اين مهم نشانگر موفقيت كلي اين سياست در ارتقاي توسعه پايدار شهري است.