بررسي عوامل مؤثر بر مشاركت شهروندان در احياي بافت‌هاي فرسوده‌ي شهري (نمونه موردي: محله مالكي شهر نورآباد ممسني)

بافت‌هاي فرسوده مناطق روبه‌زوال رفته‌اي هستند كه به علت دارا بودن مشكلاتي در ابعاد اجتماعي-فرهنگي، كالبدي-زيست‌محيطي، اقتصادي و مديريتي، توان پاسخگويي به نيازهاي شهروندان خود را ندارند. هدف اين پژوهش، بررسي عوامل مؤثر بر ميزان مشاركت شهروندان و در پي آن ارائه‌ي راهكارهايي جهت افزايش مشاركت مردمي در فرآيند احياي بافت‌هاي فرسوده‌ي شهري مي‌باشد. پژوهش حاضر به لحاظ هدف از نوع كاربردي و روش آن پيمايشي با رويكرد توصيفي-تحليلي و همبستگي است. گردآوري اطلاعات به دو روش كتابخانه‌اي و ميداني صورت پذيرفت. جامعه‌ي آماري شامل 1215نفر سرپرستان خانوار در محله‌ي مالكي شهر نورآباد ممسني مي‌باشد كه با استفاده از فرمول كوكران، 291 نفر به‌عنوان حجم نمونه انتخاب شد و پرسشنامه‌ي محقق ساخته به‌صورت تصادفي ساده ميان آن‌ها توزيع گرديد. روش‌هاي آماري مورداستفاده براي تحليل داده‌ها مشتمل بر؛ نشانه، تي تك‌نمونه‌اي، تاو‌بي‌كندال و رگرسيون لجستيك‌ترتيبي است. نتايج آزمون نشانه، 10/95- مي‌باشد كه بيانگر عدم مشاركت مؤثر ساكنين اين محله درروند احياي محل سكونت خويش است. نتايج آزمون تي حاكي از آن است كه ابعاد كالبدي، اجتماعي فرهنگي، اقتصادي و مديريتي به ترتيب با ميانگين4/12، 4/60، 3/81 و 4/22 از عوامل مؤثر بر مشاركت شهروندان مي‌باشند، همچنين با كمك آزمون تاو بي كندال دريافتيم بين هر چهار بعد و ميزان مشاركت رابطه مثبت و معناداري وجود دارد. درنهايت نتايج آزمون رگرسيون لجستيك ترتيبي بيانگر اين است كه هر چهار بعد متغير مستقل، قادر به ‌پيش‌بيني ميزان مشاركت شهروندان (متغير وابسته) مي‌باشند، كه بعد اجتماعي-فرهنگي با 54/85 درصد داراي بيشترين تأثير است.