اثربخشي آموزش مبتني بر شفقت بر تاب‌آوري، نارسايي هيجاني و همدلي دانش‌آموزان با اختلال يادگيري خاص

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي آموزش مبتني بر شفقت بر تاب‌آوري، نارسايي هيجاني و همدلي دانش‌آموزان با اختلال يادگيري خاص انجام شد.روش ها: روش پژوهش نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش حاضر را دانش‌آموزان با اختلال يادگيري خاص شهر اهواز در سال تحصيلي 1400-1399 تشكيل مي‌دادند. حجم نمونه پژوهش حاضر شامل 30 نفر (15 نفر گروه آزمايش و 15 نفر گروه كنترل) بود كه با روش نمونه‌گيري هدفمند و با توجه به ملاك‌هاي ورود به مطالعه انتخاب شدند. گروه آزمايش مداخله آموزشي را طي دو ماه و نيم در 8 جلسه 90 دقيقه‌اي دريافت نمودند. اين در حالي بود كه گروه كنترل اين مداخله را در طول فرايند انجام پژوهش دريافت نكرد. پرسشنامه‌هاي مورداستفاده در اين پژوهش شامل پرسشنامه تاب‌آوري (كانر و ديويدسون، 2003)، پرسشنامه نارسايي هيجاني تورنتو (باگبي، پاركر و تيلور، 1994) و پرسشنامه همدلي (دادس و همكاران، 2008) بود. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 18 و روش تحليل كواريانس يك متغيره (آنكوا) بررسي شد.يافته‌ها: نتايج تحليل كوواريانس تك‌متغيري نشان داد درمان مبتني بر شفقت بر تاب‌آوري، نارسايي‌هيجاني و همدلي دانش‌آموزان با اختلال يادگيري مؤثر بوده است (001/0 p). نتيجه‌گيري :منطبق با يافته‌هاي پژوهش حاضر مي‌توان درمان مبتني بر شفقت را به عنوان يك روش كارا جهت افزايش تاب‌آوري و همدلي و كاهش نارسايي‌هيجاني دانش‌آموزان با اختلال يادگيري پيشنهاد داد.