بررسي ارتباط حالت فراشناختي، سبك هاي يادگيري و مديريت زمان در دانشجويان مجازي آموزش پزشكي

مقدمه: عوامل مختلفي بر كيفيت آموزش مجازي تاثير مي گذارند كه شناسايي آن ها و روابط شان با يكديگر مي تواند زمينه و فرصت مناسبي براي برنامه ريزي آموزشي براساس نيازهاي فراگيران و ويژگي هاي محيط آموزشي فراهم كند. لذا هدف از اين مطالعه بررسي وضعيت و رابطه سه عامل حالت فراشناختي، سبك هاي يادگيري و مديريت زمان در دانشجويان كارشناسي ارشد مجازي رشته آموزش پزشكي بود.روش ها: اين مطالعه تحليلي- مقطعي در دانشگاه علوم پزشكي ايران در سال تحصيلي 1401-1400 اجرا شد. 54 دانشجوي كارشناسي ارشد آموزش پزشكي به روش سرشماري وارد مطالعه شدند. ابزار جمع آوري داده ها، پرسشنامه هاي استاندارد حالت فراشناختي اونيل و عابدي، سبك يادگيري وارك و مديريت زمان ترومن بود. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و با بكارگيري آزمون هاي من ويتني، كاي دو، كروسكال واليس و ضريب همبستگي اسپيرمن تحليل گرديد.يافته ها: نتايج نشان داد كه بيشترين سبك يادگيري مورد استفاده در هر دو جنس، شنيداري است. ميانگين نمره مديريت زمان شركت كنندگان در مطالعه برابر 41.77±6.74 و ميانگين نمره راهبردهاي فراشناختي برابر 50.03±7.46 بود. نتايج مطالعه نشان داد كه رابطه بين سبك يادگيري و نمره فراشناختي (P=0.005, H=14.745) و بين سبك يادگيري و مديريت زمان (P=0.001, H=19.433) معني دار بود. همچنين رابطه بين سبك يادگيري با كليه مولفه هاي فراشناختي (P 0.05) معني دار بود. مطابق آزمون اسپيرمن بين حالت فراشناختي و مديريت زمان رابطه معني داري وجود نداشت (P 0.05, r=0.109).نتيجه گيري: با عنايت به نتايج حاصله، سبك غالب يادگيري دانشجويان مجازي، شنيداري و ميانگين نمره حالت فراشناختي در حد متوسط و مديريت زمان نسبتاً مطلوب بود. لذا توصيه مي گردد كه سياست گذاران آموزشي به اين سه عامل در بازنگري كوريكولوم و برنامه ريزي دانشجويان مجازي توجه نمايند.