تحليل تقابل‌هاي دوگانه در نشانه‌هاي اشعار نيمايي حسين منزوي

حسين منزوي از شاعران برجستۀ معاصر است. باآنكه او را بيشتر به دليل خلاقيت‌هاي عروضي و تصويرسازي‌هاي بديع در غزل نو مي‌شناسند، اشعار نيمايي منزوي نيز بسيار ارزشمند است. اين اشعار تا كنون، به‌طور مستقل بررسي نشده است؛ درحالي‌كه چنين آثاري به‌دليل آزادي بيشتر شاعر در اين گونۀ شعري و نيز وحدت موضوعي و انسجام ساختاري خود، بيش از غزل‌‌هاي شاعر، انديشه و مفاهيم بنيادين شعر رمانتيك منزوي را بازتاب داده‌اند. در اين مقاله، به‌منظور آشنايي با دلالت‌هاي كلان و بنيادين و شناخت روابط ساختاري نشانه‌هاي شعر نيمايي منزوي، به بررسي تقابل‌هاي اصلي و شبكه‌هاي مرتبط با آن در اين متون پرداخته‌ شده است. روش اين پژوهش توصيفي-تحليلي با ابزار كتابخانه‌‌اي و فيش ‌نويسي است. همچنين از الگوي تحليل تقابل‌هاي دوگانۀ لوي استروس و اصول نشانه‌شناسي ساختارگرا در تحليل شبكه‌هاي دوگانۀ متن استفاده شده است. ساختارگرايي ادبي يكي از روش‌هاي تحليل است كه در دهۀ 1960 به اوج شكوفايي رسيد و ريشه آن را در زبان‌شناسي ساختارگرا بايد جست. تقابل‌هاي دوگانه اساس تفكر ساختارگراست. براساس يافته‌هاي اين تحقيق، مهم‌ترين تقابل‌ كلان و محوري متن، تقابل امر اصيل و راستين با امر كاذب و مشوب است كه در حوزه‌هاي دلالي و معنايي مختلف متن بازتاب يافته است. همچنين ساختار اصلي متن برپايۀ تقابل دو اصل «تباين و افتراق» و «تكامل و اتحاد» است.