اثر بخشي آموزش والدگري اميد‌محور بر خودكارآمدي والديني مادران كودكان پيش‌دبستاني

اين پژوهش با هدف بررسي اثر بخشي آموزش والدگري اميد‌محور بر خودكارآمدي والديني مادران كودكان پيش‌دبستاني انجام شد. اين پژوهش از نوع نيمه‌آزمايشي به همراه پيش‌آزمون، پس‌‌آزمون و پيگيري با گروه  آزمايشي و كنترل بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل مادران كودكان پيش‌دبستاني شهر اصفهان در سال 1398 بود. نمونه آماري پژوهش شامل 30 نفر از مادران بوده كه به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و گروه كنترل قرار گرفتند. ابزار مورد استفاده عبارتند از مقياس خودكارآمدي مادران بركلي(نسخه دوم، 2005).‌ شركت‌ كنندگان هر دو گروه پرسشنامه را در سه مرحله تكميل كردند.  جلسات آموزش والدگري اميد‌محور طي 10 جلسه 90 دقيقه‌اي براي آزمودني‌هاي گروه آزمايش ارائه گرديد‌. داده‌ها با روش تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر در نرم افزار SPSS تحليل شدند. نتايج حاصل حاكي‌ از تاثير آموزش والدگري اميد‌محور بر افزايش خودكارآمدي والديني و مولفه‌هاي پذيرش فرزند، ارزيابي مثبت فرزند، مسئوليت‌پذيري و خود‌مديريتي مادران كودكان پيش‌دبستاني در مرحله پس‌آزمون و پايداري اين تاثير در مرحله پيگيري بود(0/05 P). اين پژوهش مي‌تواند جهت روانشناسان و مشاوران حوزه والدگري و نيز انتخاب نوع مداخله براي آموزش والدين مفيد باشد.