اثربخشي آموزش گروهي خودكارآمدي بر بهزيستي روانشناختي و سازگاري اجتماعي پسران بدسرپرست شهرستان شهركرد

هدف اين تحقيق تعيين اثربخشي آموزش گروهي خودكارآمدي بر بهزيستي روانشناختي و سازگاري اجتماعي نوجوانان پسر بدسرپرست بود. طرح اين پژوهش نيمه آزمايشي از نوع پيش آزمون-پس آزمون  همراه با گروه گواه بود. نمونه اين تحقيق شامل 33 نفر از دانش آموزان پسر بدسرپرست يك كانون شبانه روزي فرهنگي و تربيتي در شهركرد در زمستان 1397 بودند كه به شيوه نمونه گيري هدفمند انتخاب شدند. ابتدا روي افراد گروه نمونه پرسشنامه هاي پيش آزمون شامل فرم كوتاه پرسشنامه بهزيستي روانشناختي ريف و همكارانRyff’s Psychological Well-being (1989)  و فرم كوتاه پرسشنامه سازگاري اجتماعي كاليفرنيا Social Adjustment (1939) اجرا شد، سپس افراد گروه نمونه به طور تصادفي به دو گروه مساوي آزمايشي و گواه واگذار شدند و سپس 9 جلسه آموزش گروهي خودكارآمدي براي اعضاي گروه آزمايشي اجرا شد در حالي كه افراد گروه كنترل هيچ مداخله اي دريافت نكردند. پس از اتمام جلسات، پس آزمون با استفاده از همان پرسشنامه هاي پيش آزمون بر روي شركت كنندگان اجرا شد. داده ها با استفاده از تحليل كواريانس تحليل شدند. يافته هاي تحقيق نشان دهنده اثربخشي آموزش خودكارآمدي بر بهزيستي روانشناختي(P 0/001) و سازگاري اجتماعي (P 0/001) نوجوانان پسر بدسرپرست بود.