اثربخشي آموزش رويكرد هيجان مدار به شيوه گروهي بر افسردگي و بهزيستي اجتماعي زنان آسيب‌ديده از خيانت زناشويي

هدف از اين پژوهش بررسي اثر بخشي آموزش رويكرد هيجان مدار به شيوه گروهي بر افسردگي و بهزيستي اجتماعي زنان آسيب‌ديده از خيانت زناشويي بود. روش اين پژوهش نيمه آزمايشي از نوع پيش آزمون- پس آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري  پژوهش «كليه زنان مراجعه‌كننده به مراكز مشاوره منطقه هفده شهر تهران با مشكل اختلال در بهزيستي اجتماعي و افسردگي ناشي از خيانت همسر» در سال 1397 بود. نمونه مورد مطالعه شامل ۲۰ نفر  در دو گروه ۱۰ نفري (آزمايش و كنترل) بود. ابزار پژوهش پرسشنامه افسردگي (Beck, 1961) و پرسشنامه بهزيستي اجتماعي (Keys, 1998) بود. سپس افرادي كه در گروه آزمايش قرار داشتند طي ۱۰ جلسه طبق پروتكل رويكرد هيجان‌مدار (Ranjbar, 2014) تحت‌آموزش قرار گرفتند. پس از پايان آموزش‌ها، هر دو گروه دوباره ارزيابي شدند. داده‌ها با استفاده از روش تحليل كواريانس و بوسيله نر‌م‌افزار SPSS تحليل شد. يافته‌هاي پژوهش نشان دادند كه آموزش رويكرد هيجان‌مدار به‌طور معناداري موجب كاهش افسردگي (0.00=p) و افزايش بهزيستي اجتماعي (0.00 =p) زنان آسيب‌ديده از خيانت زناشويي شد.  توصيف هيجانات اوليه و ثانويه و توجه به هيجانات، دلايلي بود كه موجب كاهش هيجانات منفي و اصلاح روابط تنش‌زا مي‌شد.