اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد برافسردگي، نشخوار‌ فكري و خودكارآمدي دانش‌آموزان دختر افسرده دورۀ متوسطۀ دوم

اين مطالعه با هدف بررسي اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر نشخوار فكري، افسردگي و خودكارآمدي نوجوانان دختر متوسطۀ شهر اصفهان انجام شد. روش پژوهش نيمه تجربي از نوع پيش‌آزمون-‌پس‌آزمون با گروه كنترل بود.  30 دانش‌آموز دختر به شيوۀ تصادفي خوشه‌اي از‌ميان دانش‌آموزان دختر دبيرستان‌هاي شهرستان خميني‌شهر با روش غربالگري انتخاب و به‌ شيوۀ تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل جايگزين شدند (هرگروه 15 نفر). آزمودني‌ها در هرگروه، قبل، بعد و سه ماه پس از مداخله به پرسشنامه‌هاي افسردگي نوجوانان (Kutcher, 2002)، پاسخ‌هاي نشخواري (Yousefi, 2009) و خودكارآمدي  (Sherrer, 2002) پاسخ دادند.گروه آزمايش10 جلسه، درمان مبتني ‌بر‌ پذيرش و تعهد را براساس بستۀ درماني Hayes Strosahl, 2010) ( دريافت نمودند اما بر گروه كنترل هيچ مداخله‌اي انجام نگرفت. نتايج تحليل كواريانس چند متغيره نشان داد كه‌ميانگين نمرات افسردگي و نشخوار فكري دانش‌آموزان بعد از درمان، در مرحلۀ پس‌آزمون و پيگيري كاهش يافته و خودكارآمدي آنان افزايش يافته است. بنا بر نتايج اين پژوهش، درمان مبتني بر پذيرش و تعهد، نشخوار فكري و افسردگي را در شركت‌كنندگان گروه آزمايش در مقايسه با گروه كنترل به طور معناداري كاهش داده (P 0/001)و باعث افزايش خودكارآمدي گروه آزمايش در مقايسه با گروه كنترل شده است(P 0/001).