الگوي ساختاري تأثير طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه بر تعارضات زناشويي با ميانجيگري ناگويي هيجاني

هدف از اين پژوهش تعيين برازش مدل‌سازي معادلات ساختاري و بررسي تأثير طرحواره هاي ناسازگار اوليه و تعارضات زناشويي با نقش ميانجي‌گري ناگويي هيجاني بود. اين پژوهش از نظر هدف، كاربردي و از نظر روش‌شناسي در زمرۀ پژوهش‌هاي توصيفي همبستگي از نوع معادلات ساختاري است. جامعۀ آماري اين پژوهش شامل كليۀ افراد متأهل مراجعه‌كننده به كلينيك‌هاي روان‌شناسي منطقۀ 2 شهر تهران در بازۀ زماني بهمن‌ ماه سال 1397 تا تيرماه سال 1398 بود كه حداقل يك سال از زندگي زناشويي آن‌ها گذشته باشد. براي نمونه‌گيري 300 نفر از جامعۀ مذكور به ‌صورت هدفمند و به روش نمونه‌گيري داوطلبانه انتخاب شدند. براي جمع‌آوري داده‌ها از ابزار پرسشنامۀ تعارضات زناشويي (Sanai, Barati and Boostanipoor, 1996)، طرحواره هاي ناسازگار اوليه (Young Brown,2005) و ناگويي هيجاني تورنتو (Bagby, Taylor Parker, 1994) استفاده شد. داده‌ها با استفاده از روش آماري مدل‌سازي معادلات ساختاري (SEM) با استفاده از نرم‌افزار AMOS_22 جمع‌آوري شد. نتايج نشان داد كه شاخص‌هاي برازش، پس از اصلاح مدل از مقادير مطلوبي برخوردار است و داده‌هاي اين پژوهش با مدل پژوهش برازش مطلوبي دارد. كليۀ حيطه هاي طرد و جدايي، عملكرد مختل، مرزهاي مختل، ديگر جهت مندي و گوش به زنگي با نقش ميانجي ناگويي هيجاني بر تعارضات زناشويي تأثير دارد. نتيجه آنكه مي‌توان از روابط موجود براي بهبود روابط زناشويي استفاده كرد.