مقايسۀ اثربخشي طرحوارۀ درماني ذهنيت ‌مدار و آموزش كنترل تكانه بر خودكنترلي و خودكارآمدي رفتاري - هيجاني پسران داراي اختلال بي نظمي خلق اخلالگر

اين پژوهش با هدف مقايسۀ اثربخشي طرحوارۀ درماني ذهنيت‌مدار و آموزش كنترل تكانه بر خودكنترلي و خودكارآمدي رفتاري- هيجاني كودكان اختلال بي نظمي خلق اخلالگر انجام شد. روش پژوهش نيمه‌آزمايشي از نوع پيش‌آزمون- پس‌آزمون و پيگيري (2 ماهه) با گروه كنترل بود. جامعۀ آماري اين پژوهش كليۀ دانش آموزان پسر 10 تا 17 ساله شهر شيراز در سال تحصيلي 99-1398 بود. نمونۀ پژوهش 60 نفر از دانش‌آموزان پسر داراي اختلال بي نظمي خلق اخلالگر بودند كه از ميان دانش آموزان پسري كه نمره‌اي زيادي در پرسشنامۀ غربالگري لاپورته و همكاران (2019) بود به روش نمونه‌گيري تصادفي خوشه اي چند مرحله اي انتخاب و در دو گروه‌هاي آزمايشي و گروه كنترل (20 نفر در هر گروه) گمارده شدند. ابزارهاي پژوهش، مصاحبۀ باليني ساختاريافته، پرسشنامۀ خودكارآمدي هيجاني نوجوانان (Dacre Pool Qualter, 2012)، خودكارآمدي رفتاري (Choi, Fuqua Griffin, 2001) و مقياس خود كنترلي (Tangney, Baumeister Boone, 2004) بود. داده‌هاي جمع‌آوري شده با استفاده از تحليل كواريانس اندازه گيري مكرر مورد تجزيه و تحليل آماري قرار گرفتند. نتايج نشان داد كه هر دو درمان طرحوارۀ درماني ذهنيت‌مدار و آموزش كنترل تكانه بر افزايش خودكنترلي و خودكارآمدي رفتاري- هيجاني كودكان اختلال بي نظمي خلق اخلالگر تأثير معناداري دارند (0.001≥P). نتايج آزمون‌هاي تعقيبي بنفروني نشان داد كه بين آموزش كنترل تكانه و طرحوارۀ درماني ذهنيت‌مدار در نمرات خودكارآمدي هيجاني تفاوت معناداري وجود دارد (0.001≥P)؛ ولي در خودكارآمدي رفتاري و خودكنترلي بين گروه هاي آزمايشي تفاوتي در مرحلۀ پس‌آزمون و پيگيري وجود نداشت.