ارائه مدل كنش اجتماعي بر اساس الگوي AGIL پارسونز در نظام مهندسي ايران

بقا و موفقيت هر سازمان تا حد زيادي به سامان دادن نيروي كار و تركيب اصولي و منطقي كنش هاي همه افراد و گروه هاي اجتماعي وابسته است. نظام هاي اجتماعي با توليد ساختارها، ميدان و ميزان تحرك فردي كنشگران را در فرايند كنش متقابل اجتماعي تعيين و در طول زمان تثبيت ميكنند و هر كنشگر با توجه به نقشي كه در يك موقعيت اجتماعي معين بر عهده ميگيرد، محدوديت هاي رفتاري آن نقش را مي پذيرد. لذا اين پژوهش با هدف ارائه الگوي كنش اجتماعي در سازمان نظام مهندسي انجام گرفته است. جامعه پژوهش، نظام مهندسي استان تهران به تعداد 510 نفر است كه تعداد 219 نفر به روش نمونه گيري تصادفي ساده بعنوان نمونه آماري انتخاب شدند. همچنين 15 نفر از خبرگان امر به روش نمونه گيري هدفمند براي تشكيل پانل خبرگي انتخاب شدند. پس از استخراج ابعاد و مولفه ها از مباني نظري، با استفاده از تكنيك دلفي سه مرحله اي، توافق و اجماع نظري حاصل گشت. در نهايت براي شناسايي تركيب مطلوب ابعاد كنش اجتماعي، از استنتاج فازي و نرم افزار متلب استفاده گرديد. نتايج نشان داد در بهترين حالت، مطلوبيت كنش اجتماعي در نظام مهندسي ايران 75% است. اين بدان معناست كه با شرايط فعلي، مطلوبيت كنش اجتماعي نميتواند به حداكثر برسد و بايد شرايط مطلوب تري فراهم شود. همچنين در بين ابعاد كنش اجتماعي، بعد انسجام بيشترين اهميت را داراست. لذا افزايش رضايت شغلي(بعنوان مهمترين زير مولفه انسجام) تاثير بسزايي در بهبود كنش اجتماعي در نظام مهندسي خواهد داشت.