تعارضات ذي‌نفعان در بازآفريني فضاهاي شهري؛ مطالعه موردي خيابان سي تير تهران

اهداف: يكي از موانع پيش روي بازآفريني فضاهاي شهري، عدم موفقيت پروژه‌هاي بازآفريني در حل‌وفصل تعارضات ذي‌نفعان است كه منجر به شكست اين برنامه‌ها شده يا بهره‌برداري از آنها را با تأخيرهاي چندين ساله مواجه مي‌سازد. هدف اين پژوهش شناسايي تعارضات موجود بين ذي‌نفعان خيابان سي تير و تحليل چگونگي درك و ارزش‌گذاري اين تعارضات در ذي‌نفعان بود. روش‌شناسي: اين پژوهش پيمايشي با رويكرد كيفي-كمّي در سال 1401 در 5 گروه از ذي‌نفعان و مرتبطين با فضاي خيابان سي تير تهران انجام شد. 20 نفر از جامعه مورد مطالعه در بخش كيفي به روش نمونه‌گيري هدفمند و 190 نفر در بخش كمّي به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند تحليل داده‌ها با استفاده از روش كدگذاري باز و محوري و آزمون مقايسه ميانگين و تحليل واريانس يك راهه انجام شد. يافته‌ها: 64 تعارض بين 5 گروه از ذي‌نفعان اصلي شناسايي شد كه 41 مورد نوع تعارض منافع و مابقي جزو تعارضات رفتاري، شناختي و هنجاري بودند. الگوي مواجهه ذي‌نفعان با يكديگر در خيابان سي تير، نوعي دوقطبي بود كه در آن، شهرداري و غرفه‌داران در يك سو و ساكنين، مغازه‌داران، عابرين پياده و ساير ذي‌نفعان در سوي ديگر آن قرار داشتند. اختلاف معني‌داري بين تعارضات ادراك‌شده ميان گروه‌هاي ذي‌نفع مشاهده شد (0.001=p). نتيجه‌گيري: پروژه خيابان سي تير نوعي اعياني‌سازي فضاي عمومي براي كاركرد گردشگري شهري است و دغدغه حفظ اصالت و هويت فرهنگي بافت را ندارد. در اين طرح تنها به منافع گردشگران و شهرونداني كه هدف آنها تفريح و گذران اوقات فراغت بوده، توجه شده و حفظ هويت اوليه خيابان مغفول واقع شده است.