ارزيابي الگوي رابطه بين ذهن‌آگاهي و كيفيت رابطه زناشويي با ميانجي‌گري باورهاي لذت‌بري و قدرداني

هدف از پژوهش حاضر ارزيابي مدل رابطه بين ذهن آگاهي و كيفيت رابطه زناشويي با ميانجي گري باورهاي لذت بري و قدرداني بود. روش پژوهش، توصيفي از نوع همبستگي بود. جامعه آماري پژوهش شامل كليه زنان و مردان متأهل ساكن شهر اصفهان در سال 1400 بود كه در 5 سال اول زندگي زناشويي شان قرار داشتند كه از بين آنها 258 نفر از طريق نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند و به پرسشنامه هاي كيفيت رابطه زناشويي؛ قدرداني مك كالو و همكاران (2002)؛ ذهن آگاهي براون و رايان (2003) و باورهاي لذت بري برايانت (2003) پاسخ دادند. براي تحليل داده ها از روش هاي همبستگي پيرسون و تحليل مدل-يابي معادلات ساختاري استفاده شد. نتايج رابطه مثبت و معنادار بين ذهن آگاهي، قدرداني و باورهاي لذت بري با كيفيت رابطه زناشويي را نشان دادند (0.001 p). همچنين اثر غيرمستقيم باورهاي ذهن آگاهي از طريق باورهاي لذت بري و قدرداني بر كيفيت رابطه زناشويي و همچنين اثر غير مستقيم ذهن آگاهي بر قدرداني از طريق باورهاي لذت بري مورد تأييد قرار گرفت (0.05 p). بنابراين پيشنهاد مي شود مشاوران و روانشناسان در حوزه خانواده از نتايج اين پژوهش براي ارتقا كيفيت زندگي زناشويي و فردي خانواده ها استفاده كنند و با بكارگيري تدابيري جهت ارتقا و استفاده از مهارت هاي ذهن آگاهي، تجارب باورهاي لذت بري و قدرداني جهت افزايش كيفيت رابطه زناشويي در كارهاي آموزشي و باليني خويش به كار گيرند.