انسجام خانوادگي و والدآزاري: نقش واسطه اي خشونت خانگي، تعارض زناشويي، عزت‌نفس و تاب آوري

هدف اين پژوهش بررسي نقش واسطه‌اي خشونت خانگي، تعارض زناشويي، عزت‌نفس و تاب آوري در رابطه بين انسجام خانوادگي و والدآزاري در دانش آموزان دختر و پسر متوسطه اول و دوم در شهر شهركرد بود. جامعه آماري اين پژوهش كليه دانش‌آموزان دختر و پسر متوسطه اول و دوم در شهر شهركرد و مادران آنان در سال تحصيلي 1400-1399 بودند كه 779 نفر به روش نمونه-گيري در دسترس انتخاب شدند. شركت‌كنندگان اين پژوهش پرسش‌نامه والد آزاري فرم پسران (PAS-bv)، مقياس والد آزاري (دختر- مادر)(PAS-gm)، مقياس مواجهه كودك با خشونت خانگي (VCED)، مقياس به تعارض زناشويي والدين (PMCS)، پرسشنامه انسجام خانواده (SFC)، پرسشنامه عزت نفس روزنبرگ و تاب آوري كانر ديويدسون (CD-RIS)، را تكميل كردند. براي تحليل داده‌ها از روش تحليل مسير استفاده شد. نتايج ضريب همبستگي پيرسون نشان داد بين خشونت خانگي، تعارض زناشويي، انسجام خانوادگي، عزت نفس و تاب آوري با والد آزاري رابطه معناداري وجود دارد. مدل نهايي برازندگي مناسبي را نشان داد. نتايج تحليل مسير نشان داد كه كه انسجام خانوادگي هم به صورت مستقيم و غيرمستقيم از طريق خشونت خانگي، تعارض زناشويي، عزت نفس و تاب آوري بر والد آزاري اثر معنادار دارد. بنابراين انسجام خانوادگي از قوي ترين پيش بين هاي والدآزاري در نوجوانان است و اين يافته ها ملاحظات مهمي را براي خانواد ه درمانگران فراهم مي كند.