روان‌شناسي زبان و نقش‌هاي جنسيتي زنانه در حسب ‌حال‌‌هاي شاعران زن

هدف پژوهش حاضر، بررسي روان‌شناسي زبان و نقش جنسيتي زنانه در حسب‌حال‌هاي شاعران زن مي‌باشد. جامعه پژوهش، حسب‌حال‌هاي منظوم شاعران زن بود. نمونه پژوهش، اشعار مرتبط با حسب‌حال اشعار سيمين بهبهاني، فروغ فرخزاد، سپيده كاشاني و طاهره صفارزاده بود. روش پژوهش تركيبي (توصيفي، تحليل قياسي،آماري) بود. براي گردآوري داده‌ها از روش كتابخانه‌اي استفاده شد. داده هاي به دست آمده نشان داد، تحليل و تفسير نقش‌هاي جنسيتي انعكاس يافته در متن حسب‌‌حال‌هاي شاعران زن، بر اساس نظريۀ عينك جنسيتي ساندرا بم بوده است وي با شرح اوصاف 20 گانۀ قوي براي زنان در نقش‌هاي جنسيتي، الگويي را براي تعيين ميزان باورداشت زنان به هويت وبرچسب‌هاي جنسيتي كه فرهنگ و قدرت براي آنان پسنديده و طراحي نموده است در اختيار قرار مي‌دهد.‌ نشانه‌هاي معني‌داري از تصوير ذهني راوي از من او، در بافت زباني حسب‌حال تجلي مي‌يابد كه مي‌تواند طرح‌وارۀ هويتي-جنسيتي مؤلف را براي تحقيقات روان‌شناختي ترسيم و تكميل نمايد. هم‌چنين نتايج نشان داد كه واژگان در حسب‌حال‌هاي زنان، نشانه‌هاي حسي-عاطفي عميق زنان و تعهد آنان در مقابل جهان (ديگري،طبيعت، جامعه) را نشان مي‌دهد.‌‌‌ زنان در برابر نيازهاي ديگري خونگرم و حساس هستند. غم و اندوه، پذيرش سرنوشت، فرودستي، توسل به باورهاي مذهبي و بعضا اعتقادات خرافي براي نجات از گرفتاري‌‌‌هاي شخصي و جمعي، تعهد در انجام رسومات اجتماعي-فرهنگي و مطيع بودن، به‌عنوان ويژگي‌هاي اصلي هويتي-جنسيتي زنان نمود دارد. جملات ساده و كوتاه در شعر زنان، بيان‌گر ويژگي‌هايي چون عدم صراحت، كوتاه آمدن، پذيرش و عدم انتقاد يا مطالبۀ حق از سوي زنان است.