اثربخشي آموزش ذهن آگاهي مبتني بر شفقت بر نگراني و تاب آوري دختران آزار ديده جنسي (با تأكيد بر فرهنگ)

هدف از پژوهش حاضر تعيين اثربخشي آموزش ذهن آگاهي مبتني بر شفقت بر نگراني و تاب آوري دختران آزار ديده جنسي با تاكيد بر فرهنگ بود. جامعه آماري شامل كليه دختران آزارديده جنسي بود كه به مركز استاد شهريار اردبيل در سال1401مراجعه كرده بودند. از جامعه مذكور 30 نفر، با استفاده از روش نمونه گيري هدفمند انتخاب، و به طور تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل جايگزين شدند. اين پژوهش نيمه آزمايشي واز نوع پيش آزمون - پس آزمون با گروه كنترل و مرحله پيگيري بود. و براي ابزار ارزشيابي از پرسشنامه نگراني ماير و همكاران(1990) و پرسشنامه تاب آوري كانر و ديويدسون (2003) استفاده شد.گروه آزمايش طي 8 هفته تحت آموزش ذهن آگاهي مبتني بر شفقت قرار گرفت، و پس از خاتمه جلسات مرحله پيگيري دو ماه بعد انجام شد و در اين مدت بر گروه گواه مداخله ي انجام نگرفت. داده ها با استفاده از تحليل كوواريانس تك متغيره و چند متغيره مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج به دست آمده از مقايسه پس آزمون دو گروه، حاكي از اين است كه نمرات پس آزمون نگراني و تاب آوري گروه مداخله و كنترل تفاوت معني ‌داري دارد (0.01=P). با توجه به نتايج به دست آمده مي توان گزارش كرد كه آموزش ذهن آگاهي مبتني بر شفقت بر نگراني و تاب آوري دختران آزار ديده جنسي اثر بخش بود و اين نتيجه تا مرحله پيگيري تدوام داشت.