اثربخشي آموزش مثبت انديشي بر فرآيندهاي خانواده ايراني و بهزيستي رواني در زنان سرپرست خانوار

هدف پژوهش حاضر، تعيين اثربخشي آموزش مثبت انديشي بر فرايند خانواده ايراني و بهزيستي رواني زنان سرپرست خانوار شهر خرمشهر بود. جامعه آماري شامل تمامي زنان سرپرست خانوار شهر خرمشهر در سال 1401 بود. نمونه پژوهش 30 نفر از زنان سرپرست خانوار بود كه به صورت هدفمند انتخاب و در دو گروه آزمايش(15 نفر) و كنترل(15 نقر) جايگزين شدند. طرح پژوهش آزمايشي ازنوع پيش آزمون_ پس آزمون با دو گروه آزمايش و كنترل بود. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه بهزيستي ريف (1989) و مقياس خودگزارشي فرايندهاي خانوادگي براي خانواده هاي ايراني ساماني(1387) بود. مداخله برنامه آموزش مثبت انديشي در طول 8 جلسه 90 دقيقه اي براي گروه آزمايش اجرا شد و گروه كنترل مداخله اي دريافت نكرد. پس از اتمام برنامه آموزشي، پس آزمون براي دو گروه اجرا شد. داده هاي پژوهش با استفاده از تحليل كوواريانس چند متغيري و يك متغيري، مورد بررسي قرار گرفتند. يافته هاي پژوهش نشان داد بين ميانگين‌هاي فرآيند خانواده دو گروه آزمايش و كنترل تفاوت معني داري وجود دارد (90/11=F و 0/05 P). هم‌چنين بين ميانگين‌هاي بهزيستي رواني دو گروه آزمايش و كنترل تفاوت معني داري وجود دارد (85/13=F و 0/05 P). بنابر اين مي توان نتيجه گرفت كه آموزش مثبت انديشي بر فرآيند خانواده و بهزيستي رواني زنان سرپرست خانوار اثربخش است و مي توان براي ارتقاء فرايند خانواده ايراني ، بهزيستي رواني و در پي آن توسعه فرهنگي، اجتماعي و اقتصادي خانواده و جامعه بهره جست.