ارزيابي تلقي سلفيان از تفسير مالك بن انس در آيه استواء

يكي از مسائلي كه درباره صفات الهي بين سلفيه و متكلمان اختلاف است، تفسير آيات صفات به معاني كيفي است. متكلمان چنين تفسيري را منافي با تنزيه خداوند متعال مي‎دانند، در مقابل سلفيان با تمسك به برخي تفاسير علماي سلف، تأكيد بر اثبات چنين معاني در تفسير آيات صفات شده‎اند. از جمله دلايل سلفيان تفسير مالك بر آيه استواء است. آنان با تمسك به برخي از تفسيرهاي منسوب به مالك از آيه استواء، ادّعا كردند كه مالك بن انس، معتقد به اثبات كيفيت بر خداوند متعال است؛ بر اين اساس مي‎توان استواي خداوند بر عرش را به معناي علو و استقرار تفسير كرد. با پژوهش حديثي كه در ده طريق تفسيري منسوب به مالك در آيه استواء صورت گرفت، مشخص گرديد كه عبارت مورد تمسك سلفيان از ناحيه سند و دلالت با مناقشاتي همراه است و تنها دو طريق از اعتبار سندي برخوردار است كه در ناحيه دلالي حاكي از آن است كه مالك در تفسير آيه استواء، در عين آن كه تفسير آيه را به خداوند تفويض كرده، درصدد تنزيه خداوند از معاني كيفي نيز بوده است.