بررسي شاخص‌هاي كيفيت خاك در سامانه‌هاي مختلف خاك‌ورزي تحت كشت گياه كلزا در استان كرمانشاه

خاك‌ورزي‌ مي‌تواند ‌از طريق ايجاد تغيير در ‌ويژگي‌هاي خاك، به پايداري كشاورزي و بهبود كيفيت خاك كمك‌ نمايد. يكي از ابزارهاي مفيد براي بررسي وضعيت مديريت خاك در سامانه‌هاي مختلف ‌خاك‌ورزي، ارزيابي كيفيت خاك با استفاده از ‌شاخص‌هاي كمي است. اين مطالعه به‌منظور بررسي اثرات‌ سامانه‌هاي ‌مختلف ‌خاك‌ورزي بر‌ برخي ‌از ‌شاخص‌هاي ‌كيفيت‌ خاك‌ در يك مزرعه تحقيقاتي در استان كرمانشاه انجام ‌گرفت.‌ آزمايش‌ به‌صورت ‌فاكتوريل ‌در ‌قالب‌ طرح‌ بلوك‌هاي‌ كامل‌ تصادفي‌ در دو ‌عمق ‌‌صفرتا 25 و 25 تا 50 سانتي‌متري و در سه روش ‌مختلف بي خاك‌ورزي، خاك‌ورزي كاهشي و خاك‌ورزي مرسوم انجام شد. ويژگي‌هاي مختلف خاك اندازه‌گيري شدند. نتايج تجزيه واريانس نشان داد كه سامانه هاي خاك ورزي بر ويژگي هاي زيستي با شدت هاي مختلفي تأثيرگذار بوده است. با تغيير سامانه خاك ورزي مرسوم به حفاظتي، بيشتر ويژگي هاي خاك تغيير مثبتي داشته و منجر به بهبود كيفيت خاك گرديد. در بين ويژگي هاي زيستي، كربن زيست زنده ميكروبي به ترتيب با 53/49 و42/45 درصد افزايش، بيشترين تغيير را داشت. در بين ويژگي هاي مورد بررسي، ويژگي هاي زيستي در مقايسه با ويژگي هاي فيزيكي و شيميايي بيشتر تحت تأثير سامانه هاي مختلف خاك ورزي قرار گرفت. شاخص هاي كيفيت تجمعي و نِمِرو بيشترين مقدار را به ترتيب در سامانه بي خاك ورزي، كاهشي و مرسوم داشته و شاخص كيفيت تجمعي صحت بيشتري در تعيين كيفيت خاك داشت.