الگوي روابط ساختاري بين باورهاي شخصيتي ناكارآمد و شدت وابستگي در افراد وابسته به مواد مخدر: با ميانجيگري دشواري در تنظيم هيجان

زمينه و هدف: اعتياد يك اختلال عودكننده مزمن مغزي است كه با وابستگي به مواد جسماني و رواني تعريف مي شود. پژوهش حاضر با هدف تعيين الگوي روابط ساختاري بين باورهاي شخصيتي ناكارآمد و شدت وابستگي در افراد وابسته به مواد مخدر با ميانجيگري دشواري در تنظيم هيجان انجام گرفت.  روش كار : پژوهش حاضر از نوع تحقيقات همبستگي بود. جامعه آماري شامل كليه افراد وابسته به مواد مراجعه كننده به يكي از كمپ‌هاي ترك اعتياد اردبيل در سال 1400 بود. تعداد 200 نفر از اين افراد به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب و به پرسشنامه هاي شدت وابستگي، دشواري در تنظيم هيجان و باورهاي شخصيتي ناكارآمد پاسخ دادند. براي تجزيه‌وتحليل داده‌ها از ضريب همبستگي پيرسون و مدل سازي معادلات ساختاري استفاده شد. يافته ها: نتايج ضرايب همبستگي نشان داد كه شدت وابستگي به مواد با باورهاي شخصيتي ناكارآمد (r=0.44, p=0.001) و دشواري در تنظيم هيجان (r=0.49, p=0.001) ارتباط مثبت و معناداري دارد. هم چنين بين دشواري در تنظيم هيجان و باورهاي شخصيتي ناكارآمد ارتباط مثبت و معناداري مشاهده شد (r=0.25, p=0.001). مدل بر اساس شاخص هاي نكويي برازش كفايت مناسبي داشت. باورهاي شخصيتي ناكارآمد هم به صورت مستقيم و هم غيرمستقيم با ميانجيگري دشواري در تنظيم هيجان بر شدت وابستگي تأثير داشت. نتيجه گيري: از لحاظ كاربردي ارائه برنامه‌هاي آموزشي منظم براي افراد وابسته به مواد با استفاده از اصول درمان شناختي- رفتاري جهت تعيين باورهاي ناكارآمد بيمار در مورد اعتياد، كمك به بيمار در ايجاد باورها و رفتارهاي مؤثرتر و ايجاد راهبردهاي تنظيم هيجان سازگارانه ضروري است.