اثربخشي درمان حساسيت زدايي با حركات چشم و پردازش مجدد بر اضطراب مرگ و استرس ادراك‌ شده بيماران مبتلا به ديابت نوع دو

زمينه و هدف: يكي از نگراني هاي اصلي بيماران مبتلا به ديابت، فكركردن به مرگ است كه با استرس و اضطراب همراه است. پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي درمان حساسيت زدايي با حركات چشم و پردازش مجدد بر اضطراب مرگ و استرس ادراك شده بيماران مبتلا به ديابت نوع دو صورت گرفت. روش كار: اين مطالعه از نوع نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون- پس آزمون و پيگيري با گروه كنترل بود كه در سال 1400 روي 40 نفر از بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 تحت پوشش انجمن خيريه حمايت از بيماران ديابتي كل كشور انجام شد. افراد فوق به شيوه نمونه گيري هدفمند گزينش و به روش تصادفي در دو گروه كنترل و آزمايش جاي‫دهي شدند. براي گروه آزمايش در كنار درمان‫هاي معمول، 8 جلسه 90 دقيقه اي جلسات درمان حساسيت زدايي با حركات چشم و پردازش مجدد انجام شد. براي جمع آوري داده ها از از پرسشنامه اضطراب مرگ تمپلر و همكاران (1970) و پرسشنامه استرس ادراك شده كوهن و همكاران (1983) استفاده شد. تجزيه و تحليل آماري داده هاي بدست آمده با استفاده از آزمون تحليل واريانس با اندازه گيري مكرر انجام گرفت. يافته ها: ميانگين نمرات اضطراب مرگ در مراحل قبل و بعد از مداخله در گروه آزمايش بـه ترتيـب 9/15 و 6/10 و در گروه كنترل به ترتيب 9/10 و 8/90  بود. همچنين ميانگين نمرات استرس ادراك شده در مراحل قبل و بعد از مداخله در گروه آزمايش بـه ترتيـب 27/65 و 19/65 و در گروه كنترل به ترتيب 26/45 و 26/05 بود. نتايج تحليل واريانس با اندازه گيري مكرر نشان داد كه ميانگين اضطراب مرگ و استرس ادراك شده در گروه آزمايش، پس از مداخله حساسيت زدايي با حركات چشم و پردازش مجدد در مقايسه با گروه كنترل به طور معناداري كاهش پيدا كرده و اين تأثير در مرحله پيگيري نيز پايدار بوده است (P 0/01). نتيجه گيري: نتايج نشان داد كه مداخله حساسيت زدايي با حركات چشم و پردازش مجدد منجر به بهبود اضطراب مرگ و استرس ادراك شده در بيماران مبتلا به ديابت نوع دو مي شود. بنابراين استفاده از اين مداخله براي توانمندسازي روانشناختي بيماران مبتلا به ديابت نوع دو پيشنهاد مي شود