ارتباط خود پايشي قند خون با رفتار خود مديريتي در كودكان مبتلا به ديابت نوع يك

زمينه و هدف: با توجه به شيوع ديابت نوع يك در كودكان و اهميت ويژه اين دوره، خودمديريتي امر بسيار مهمي در مديريت بيماري محسوب مي شود. اين مطالعه با هدف تعيين ارتباط خودپايشي قند خون با رفتار خودمديريتي در كودكان مبتلا به ديابت نوع يك طراحي شد. روش‌ها: پژوهش حاضر از نوع توصيفي همبستگي بود كه در سال 1400 روي 92 نفر از كودكان ۹ تا ۱۲ سال مبتلا به ديابت نوع 1 مراجعه كننده به مركز آموزشي- درماني بعثت در شهر همدان انجام شد. نمونه ها به روش تصادفي ساده انتخاب و پرسشنامه هاي دموگرافيك، خودپايشي و خودمديريتي ديابت چراغي و همكاران (1393) را تكميل نمودند. داده‫ها با استفاده از نرم افزار SPSS-20 و آزمون‫هاي آماري تي مستقل و همبستگي پيرسون مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته ها: ميانگين نمرات ابعاد خودمديريتي از جمله حيطه اندازگيري قند خون 3/50±14/63، رعايت انسولين درماني  39/49±39/8، رعايت رژيم غذايي 10/36±41/48 و انجام فعاليت فيزيكي 4/69±19/60 بدست آمد. بين رفتار خودمديريتي كل و ابعاد آن با خودپايشي قندخون ارتباط مستقيم و معني داري وجود داشت (0/001 p). نتيجه گيري: نتايج، ارتباط معناداري را بين خودپايشي قندخون با رفتارهاي خودمديريتي در كودكان مبتلا به ديابت نوع 1 نشان داد. بنابراين توصيه مي شود كه خودپايشي قند خون توسط كودكان مبتلا به ديابت نوع 1 با دقت و نظم بيشتري صورت گيرد تا كودك مبتلا به ديابت بتواند خودمديريتي بهتري در رابطه با بيماري خود داشته باشد.