معرفي پارادايم ‌ها و فضاهاي كاري هندسي

با وجود پژوهش‌هاي متعدد صورت گرفته در زمينه آموزش رياضي و به‌‌ ويژه هندسه، شاهد آن هستيم كه فرآيند ياددهي و يادگيري هندسه پيچيدگي‌هاي بسياري دارد. چالش‌هاي دانش‌آموزان در ارتباط با هندسه معمولاً هنگام حل مسائل آن نمايان مي‌شود. دو نمونه از رويكردهايي كه به شيوه‌اي متفاوت، فرآيند حل مسائل هندسي را توصيف مي‌كنند، پارادايم‌ها و فضاهاي كاري هندسي نام دارند. هدف از اين مقاله‌ي مروري آن است كه بر اساس پژوهش‌هاي معتبر، به شرح مختصري از اين دو رويكرد بپردازد و سپس اهميتي را كه در فرآيند تدريس و يادگيري هندسه دارند، نمايان سازد. به‌طور كلي، منظور از فضاي كاري هندسي تعامل بين سه مؤلفه تجسم، ابزارهاي ترسيم و دانش شخص درباره ويژگي‌ها و تعاريف اشكال هندسي براي ارائه استدلال است. چگونگي فضاي كاري كه فرد در آن به استدلال مي‌پردازد به پارادايم هندسي وي بستگي دارد. در پارادايم هندسي 1، استدلال بر پايه شهود و آزمايش صورت مي‌گيرد و در پارادايم هندسي 2، استدلال‌ها به كمك اصول موضوعه ساخته مي‌شوند اما همچنان ارتباط با جهان فيزيكي حفظ مي‌شود. در نهايت در پارادايم هندسي 3، ارتباط با جهان فيزيكي قطع مي‌شود و استدلال‌ها كاملاً منطقي و انتزاعي هستند. شناسايي پارادايم هندسي دانش‌آموزان و مطالعه فضاي كاري كه در آن به حل مسئله مي‌پردازند به معلمان اين امكان را مي‌دهد تا تدريس خود را متناسب با درك دانش‌آموزان طراحي كنند و در صورت بروز مشكلات در فرآيند ياددهي و يادگيري هندسه بتوانند راهكارهاي سودمندي به كار گيرند.