نقد و بررسي روش ولفسون در بازخواني متون فلسفي و الهياتي

ولفسون، فيلسوف نام آشناي يهودي، با نگارش مجموعه اي از آثار، در صدد بازنويسي تاريخ فلسفۀ غرب با محوريت يهوديت برآمد. او براي انجام اين مهم، روش فرضي-استنتاجي يا روش تلمودي مطالعه متون را به كار بست. ولفسون از اين طريق به دنبال مسائل حل ناشده، منابع ناشناخته، روابط ناشناخته و مسيرهاي ناشناختۀ فلسفه بود. چالش درك و كشف منشأ و خاستگاه، ساختار و تنوع نظام هاي فلسفي براي او جذاب بود. با اين كه هيچ گونه ارتباطي بين مطالعۀ تلمودي و تحقيقات فلسفي وجود نداشت و ولفسون كاملاً غرق در دومي بود، از يك قرابت روش شناختي بين آن دو بهترين بهره برداري را كرد. اين روش مبتني بر اين پيش فرض است كه تناقض واقعي در انديشه هاي يك متفكر واقعي وجود ندارد. بديهي است با يافتن يك مورد نقضي مي توان پيش فرض فوق و به تبع آن، روش مورد نظر ولفسون را زير سوال برد. منسجم و نظام مند نشان دادن انديشه هاي يك متفكر و بيان ناگفته ها و نانوشته هاي انديشۀ وي، مرتبط ساختن مطالب غيرمرتبط و رفع تناقضات ظاهري انديشه هاي يك انديشمند، از جمله كاركردهاي روش پيش گفته است. استفادۀ ولفسون از اصطلاحات، بدون توجه به تطور تاريخي آن ها، تحميل چارچوب فكري خود بر متفكر مورد بحث، گزافي و دل بخواهي انتخاب كردن متن و يهودي سازي تاريخ تفكر و جانبداري او از تفكر يهودي، از مهم ترين نقدهايي است كه بر او وارد است. افزون بر اين، ابهامات يا خطرات قرائت متني نيز مي تواند دستمايۀ روش او قرار گيرد.