بررسي تغييرات تزئينات كاشي در نماي ايوان جنوبي مسجد جامع عتيق اصفهان پس از مرمت هاي سال‌هاي 30 1317

گسترش كاربندي يكي از شيوه هاي ايجاد پوشش هاي متنوع در معماري سنتي بوده و كاربندي گسترش يافته بخش مهمي از آثار تاريخي معماري ايران را تشكيل مي دهد. با اين حال اين نوع كاربندي در گونه شناسي هاي انجام شده جايگاه قابل توجهي نداشته و تاكنون پژوهشي هدفمند در زمينه چگونگي اين بسط و گسترش صورت نگرفته و هر آنچه با اين مضمون مشاهده شده مطالعات پراكنده اي است كه در خلال ساير پژوهش ها آمده است پژوهش حاضر با هدف فهم بيشتر سازه هاي سنتي به بررسي هندسه نظري بسط و گسترش كاربندي توسعه زمينه براي رسيدن به تنوع بيشتر و الزامات پياده سازي كاربندي در زمينه هاي جديد پرداخته است. روش پژوهش به شيوه تحليل توصيفي و استدلال منطقي با بررسي گزاره هاي هندسي است جمع آوري اطلاعات از طريق بررسي هاي كتابخانه اي و مدل سازي رايانه اي انجام شده و جهت تدقيق بررسي ها كاربندي ۱۶ به عنوان نمونه مورد مطالعه انتخاب شده است. نتايج پژوهش نشان مي دهد، كاربندي گسترش يافته گونه مفصلي از كاربندي ها است كه از تقاطع دو يا چند زمينه مادر همسان يا غير همسان شكل گرفته است و با توجه به دو مؤلفه زمينه و فاصله اتصال فرم هاي متنوعي را ايجاد مي نمايد زمينه كاربندي گسترش به سه روش هندسه محيطي، هندسه غير حذفي و هندسه حذفي قابل شكل گيري است؛ بنابراين اين نوع كاربندي در انواع زمينه هاي چندضلعي منتظم غير منتظم با تقارن محوري و غير منتظم بدون تقارن محوري با شرايط خاص خود قابل پياده سازي است در هندسه هاي محيطي شرايط فاصله اتصال همانند كاربندي در زمينه مادر است اما در هندسه هاي حذفي و غير حذفي تعداد تقسيمات ميان دو پايه مجاوري كه بيشترين فاصله را از هم مي مسجد جامع عتيق اصفهان دارند تعيين كننده حداقل فاصله اتصال در آنها است.