مقايسه رشد زبان در كودكان پيش‌دبستاني فارسي‌زبان و فارسي-تركي‌زبان با استفاده از شاخص نحوي ميانگين طول گفته (MLU)

ميانگين طول گفته (MLU) مقياسي براي ارزيابي و توصيف نظام‌مند رشد زبان در كودكان به‌شمار مي‌رود. هدف از اين پژوهش آن است كه به شيوه توصيفي-تحليلي به مقايسه رشد زبان در كودكان فارسي‌زبان و فارسي-تركي‌زبان به كمك اين شاخص نحوي بپردازد. براي انجام اين پژوهش، 30 كودك فارسي‌زبان و 30 كودك فارسي‌-تركي‌زبان در سه گروه سني 37-46، 47-56 و 57-66 ماهه انتخاب شدند. پس از گردآوري نمونه‌هاي زباني، تحليل داده‌ها با نرم‌افزار آماري SPSS انجام شد. يافته‌هاي پژوهش حاضر، نشان‌دهنده همبستگي بالا بين دو شاخص ميانگين طول گفته بر حسب تكواژ و واژه است. اين نتيجه‌گيري با يافته‌ پاركر (2005) مبني بر اين‌كه به شكل مؤثري مي‌توان از يكي از اين دو شاخص به‌جاي ديگري براي اندازه‌گيري رشد زبان در كودكان استفاده كرد، هم‌سو است. از سوي ديگر، تنها در بازه سني 57-66 ماهه بين دو گروه زباني فارسي‌زبان و فارسي-تركي‌زبان تفاوت قابل ملاحظه‌اي در رشد زبان كودكان ديده مي‌شود. اين نتيجه‌گيري، يافته‌هاي‌ پژوهش‌هايي از قبيل دالگرِن و همكاران (2017) مبني بر برتري عملكرد كلامي كودكان تك‌زبانه به كودكان دوزبانه را مورد تأييد قرار مي‌دهد. هر دو گروه زباني در سنين پايين‌تر عملكرد كلامي مشابه دارند و روند رشد زباني مشابهي را به موازات افزايش سن نشان مي‌دهند.