ارزيابي خطر فرسايش آبي با استفاده از تركيب مدل تجديد نظر شده‌ي جهاني فرسايش خاك(RUSLE) و نقشه تراكم خندقي در حوضه آبخيز علامرودشت استان

فرسايش خاك و توليد رسوب يك محدوديت عمده در استفاده از منابع آب و خاك است، بنابراين فرآيندهاي حاكم بر رفتار آنها براي درك بهتر سيستم‌هاي آبخيزداري و تبيين شيوه‌هاي مديريت مناسب ضروري است. در اين مطالعه به بررسي پتانسيل فرسايش آبي با استفاده از مدل تجديد نظر شده ي جهاني فرسايش خاك (RUSLE) در حوضه آبخيز علامرودشت در جنوب استان فارس كه يكي از حوضه ها ي تحث تاثير شديد انواع فرسايش هاي آبي (ورقه اي، شياري و خندقي) پرداخته است. لايه‌ هاي ورودي اين مدل عبارتند از عامل فرسايندگي بارش (R) ، عامل فرسايش پذيري خاك (K)، شاخص توپوگرافي (LS) عامل پوشش (C) و عامل عمليات مديريتي(P) تهيه شد. نتايج نشان داد، كه 54.44 درصد حوضه مورد مطالعه، در طبقه فرسايش خيلي زياد (بيش از 60در هكتار در سال) قرار دارد كه بيشتر در نواحي شمال شرق، شرق و بخش هايي از نواحي مركزي حوضه را در برمي گيرد، در حالي كه 32.22 درصد از كل مساحت حوضه در كلاس فرسايش كمتر از 20 تن در هكتار در سال مي باشد، كه اين مناطق بيشتر در نواحي كم شيب و مركزي حوضه مورد مطالعه واقع شده اند. در انتها با توجه به ضعف اين مدل در تخمين كم ميزان فرسايش در مناطق داراي فرسايش خندقي، اقدام به تهيه نقشه تراكم خندقي با استفاده از تابع تراكم كرنل (Kernel Density) در محيط GIS گرديد. در نهايت اين نقشه با نقشه پهنه بندي پتانسيل فرسايش آبي تلفيق گرديد، كه مناطق با تراكم بالاي فرسايش خندقي در كلاس شديد فرسايشي طبقه بندي گرديد. با توجه به نتايج اين تحقيق انجام كارهاي حفاظتي خاك و آبخيزداري در نواحي بحراني و حساس به فرسايش بسيار ضروري مي باشد.