كاركرد اخلاقي نهادها و دلالت‌هاي توسعه‌اي آن براي ايران

هدف پژوهش حاضر بررسي كاركرد اخلاقي نهادها و دلالت‌هاي توسعه‌اي آن براي ايران است. در پژوهش حاضر تلاش گرديد تا ضمن تشخيص مسأله در حوزه‌ي روابط دولت و مردم در ايران كه به صورت بي‌اعتمادي و عدم همكاري معرفي مي‌شود، در چهارچوب نظريِ فراهم آمده از تلفيق رويكرد فرونتيك و رهيافت نهادگرايي، و نيز پيوند رويكرد اخلاقي معطوف به فضيلت ارسطو، با ايده‌هاي مربوط به كاركرد نهادها در آراء نهادگرايان، با روش تحليل كيفي، كاركرد اخلاقي نهادها به‌مثابه‌ي متغير ميانجي در توسعه تشريح شده و دلالت‌هاي توسعه‌اي آن براي ايران به‌عنوان هدف پژوهش حاضر تأمين شود. نتايج نشان داد كه در دوره‌هاي معدود اما درخور توجه در تاريخ ايران كه طي آنها تمهيدات نهاديِ تدارك ديده شده در جهت تنظيم روابط دولت و مردم به گونه‌اي بوده است كه با افزايش قابليت پيش‌بيني‌پذيري و شفافيت، سطوحي از همكاري و اعتماد ميان دولت و مردم برقرار شده است، شاخص‌هاي توسعه‌اي در حوزه‌هاي گوناگون اقتصادي و سياسي رو به بهبود گذارده است. بدين ترتيب پس از تثبيت اين مفروضه كه روابط مردم و دولت در فرايند توسعه به مثابه‌ي متغير اصلي قابل طرح است، كاركرد اخلاقي نهادها كه به شكل افزايش اعتماد و همكاري تعريف مي‌شود، مي‌تواند در اين فرايند به منزله‌ي متغير ميانجي لحاظ گردد.