سياست مقايسه‌اي خاورميانه‌اي ترامپ و بايدن؛ از موازنه نظامي تا موازنه فراساحلي

سياست مقايسه‌اي رؤساي جمهور آمريكا از اين جهت اهميت دارد كه الگوي كنش رفتاري آنان در ارتباط با حوزه‌هاي منطقه‌اي بررسي مي‌شود. اگرچه هر يك از رؤساي جمهور آمريكا داراي انگاره‌هاي متفاوتي در ارتباط با حوزۀ سياست خارجي هستند، آنان اهداف مشتركي را در ارتباط با امنيت منطقه‌اي و سياست بين‌الملل در دستور كار دارند. ترامپ و بايدن شكل‌هاي مختلفي از سياست خاورميانه را براي مهار منطقه‌اي پي گرفته، هركدام از سازوكارهاي متفاوتي براي تحقق اهداف بهره مي‌گيرند. در اين فرايند دونالد ترامپ از سياست موازنۀ ترجيحي قدرت بهره گرفت؛ در‌حالي‌كه بايدن سازوكارهاي موازنۀ همكاري‌جويانه در مقابله با تهديدها و حداكثرسازي منافع از طريق موازنه‌گرايي فراساحلي را در دستور كار قرار داده است. اسناد امنيت ملي بايدن كه در سال‌هاي 2021م. و 2022م. منتشر شد، بيانگر آن است كه سياست امنيتي آمريكا با تغييراتي همراه شده است. بحران اوكراين تأثير خود را در ارتباط با امنيت منطقه‌اي و الگوي كنش راهبردي بايدن با ايران بر جاي گذاشته است. اگرچه انگاره‌هاي تاكتيكي و راهبردي بايدن و ترامپ با يكديگر تفاوت‌هايي دارند، هركدام از رؤساي جمهور آمريكا، سياست منطقه‌اي خود را بر اساس ضرورت‌هاي راهبردي سياست بين‌الملل تنظيم مي‌كنند. در اين راستا، پرسش اصلي پژوهش حاضر آن است كه سياست امنيت منطقه‌اي آمريكا در دوران ترامپ و بايدن، چه نشانه‌هايي از كنش تاكتيكي و راهبردي دارد؟ در تبيين الگوي رفتاري رؤساي جمهور آمريكا، از نظريۀ نئونئو استفاده شده است؛ اين نظريه به كنش منطقه‌اي بر اساس رهيافت نئوليبرالي و نئورئاليستي معطوف است. فرضيه پژوهش اين است كه سياست امنيت منطقه‌اي دونالد ترامپ، بر اساس موازنۀ ترجيحي قدرت است و به كنش پيش‌دستانه در ايجاد موازنه انجاميده است؛ در‌حالي‌كه بايدن از سازوكارهاي موازنۀ فراساحلي بهره گرفته، درصدد ايفاي نقش موازنه‌گر منطقه‌اي در خاورميانه است.