ارزيابي آسيب پذيري كاربري مسكوني در برابر تهديدات خارجي با رويكرد پدافند غيرعامل شهري (مطالعه موردي: منطقه 10 تهران)

كاربري مسكوني يكي از كاربري هاي مهم و اصلي در نظام كاربري اراضي شهري است كه مديريت ايمني و توجه به الزامات پدافندي آن به دليل تراكم بالاي جمعيتي در شهرهاي بزرگ بسيار حائز اهميت است. پژوهش حاضر، در زمينه ارزيابي آسيب پذيري كاربري هاي مسكوني در برابر تهديدات خارجي با رويكرد پدافند غيرعامل شهري در منطقه 10 تهران است كه در قالب مطالعات فضايي ـ مكاني و با اجراي مدل تحليلي در سه گام انجام شد. ابتدا شناسايي و دسته بندي اصول و الزامات پدافند غيرعامل در سه گروه پارامترهاي سازه اي، جمعيتي و مكاني صورت گرفت و با استفاده از ابزار پرسشنامه و نظرسنجي كارشناسي، اولويت هاي اصول پدافند غيرعامل در ارتباط با فضاهاي مسكوني مشخص شد. در ادامه، بر پايه فرآيند تحليل شبكه اي، تعيين وزن هر يك از معيارها انجام گرفت و وزن حاصل از مدل ANP، در محيط نرم افزار ArcGIS بر لايه هاي مكاني منطقه اعمال شد. نتايج اجراي مدل نشان داد كه از نظر شاخص هاي سازه اي، بيش از 78 درصد واحدهاي مسكوني منطقه، در گروه سازه هايي با ميزان آسيب پذيري زياد قرار مي گيرند و از نظر شاخص هاي جمعيتي، در 88 درصد واحدهاي مسكوني در صورت وقوع تهديدات خارجي ميزان آسيب پذيري زياد است. از لحاظ شاخص هاي مكاني، بيش از 92 درصد فضاهاي مسكوني، با چند نوع كاربري ناسازگار همجوار هستند و بيشترين آسيب پذيري را دارند. به طور كلي نتايج حاصل از روي هم گذاري لايه ها نشان داد بيش از 86 درصد واحدهاي مسكوني محدوده در پهنه هاي آسيب پذير واقع شده اند و ميزان آسيب پذيري واحدهاي مسكوني در اين پهنه ها بسيار بالاست.