برازش روابط علّي- ساختاري خودكارآمدي و خود تنظيمي با اعتياد به اينترنت با ميانجي گري كيفيت زندگي در نوجوانان شهر تهران

ﻣﻘﺪﻣﻪ: اﯾﻦ ﭘﮋوﻫﺶ ﺑﺎ ﻫﺪف ﺑﺮرﺳﯽ ﺑﺮازش رواﺑﻂ ﻋﻠﯽ- ﺳﺎﺧﺘﺎري ﺧﻮدﮐﺎرآﻣﺪي و ﺧﻮدﺗﻨﻈﯿﻤﯽ ﺑﺎ اﻋﺘﯿﺎد ﺑﻪ اﯾﻨﺘﺮﻧﺖ ﺑﺎ واﺳﻄﻪ ﮔﺮي ﮐﯿﻔﯿﺖ زﻧﺪﮔﯽ در ﺑﯿﻦ ﻧﻮﺟﻮاﻧﺎن ﺷﻬﺮ ﺗﻬﺮان اﻧﺠﺎم ﺷﺪه اﺳﺖ. روش: ﻃﺮح ﭘﮋوﻫﺸﯽ از ﻧﻮع ﺗﻮﺻﯿﻔﯽ- ﻫﻤﺒﺴﺘﮕﯽ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻧﮕﺮ ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ. از ﺑﯿﻦ ﻧﻮﺟﻮاﻧﺎن ﺷﻬﺮ ﺗﻬﺮان ﺗﻌﺪاد 314 ﻧﻮﺟﻮان ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از روش ﻧﻤﻮﻧﻪ ﮔﯿﺮي در دﺳﺘﺮس اﻧﺘﺨﺎب ﺷﺪﻧﺪ. داده ﻫﺎ ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از ﭘﺮﺳﺶﻧﺎﻣﻪ اﻋﺘﯿﺎد ﺑﻪ اﯾﻨﺘﺮﻧﺖ ﯾﺎﻧﮓ، ﭘﺮﺳﺶﻧﺎﻣﻪ ﮐﯿﻔﯿﺖ زﻧﺪﮔﯽ36 ﻋﺒﺎرﺗﯽ واروﺷﺮﺑﻮن، ﭘﺮﺳﺶﻧﺎﻣﻪ ﺧﻮدﺗﻨﻈﯿﻤﯽ ﺑﻮﻓﺎرد و ﭘﺮﺳﺶﻧﺎﻣﻪ ﺧﻮدﮐﺎرآﻣﺪي ﮐﻮدﮐﺎن و ﻧﻮﺟﻮاﻧﺎن ﻣﻮرﯾﺲ ﮔﺮدآوري ﺷﺪ. دادهﻫﺎ ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از روش ﻣﺪل ﺳﺎزي ﻣﻌﺎدﻻت ﺳﺎﺧﺘﺎري در ﻧﺴﺨﻪ 24 ﻧﺮم اﻓﺰار AMOS-Graphic ﺗﺠﺰﯾﻪ و ﺗﺤﻠﯿﻞ ﺷﺪ. ﯾﺎﻓﺘﻪ ﻫﺎ: ﺗﻤﺎﻣﯽ ﻣﺘﻐﯿﺮﻫﺎي ﭘﮋوﻫﺶ ﺑﻪ ﺟﺰ ﺧﻮدﺗﻨﻈﯿﻤﯽ راﺑﻄﻪ ﻣﻨﻔﯽ ﻣﻌﻨﺎداري ﺑﺎ اﻋﺘﯿﺎد ﺑﻪ اﯾﻨﺘﺮﻧﺖ داﺷﺘﻨﺪ. ﺿﺮاﯾﺐ ﻣﺴﯿﺮ ﺣﺎﮐﯽ از ﺑﺮازش ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﺪل ﺑﻮد ﮐﻪ در آن ﻫﻢ ﮐﯿﻔﯿﺖ زﻧﺪﮔﯽ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ و ﻫﻢ ﺧﻮدﮐﺎرآﻣﺪي ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻏﯿﺮ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﺎ واﺳﻄﻪ ﮐﯿﻔﯿﺖ زﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮد ﺗﻨﻈﯿﻤﯽ ﺑﺎ ﺧﻮدﮐﺎرآﻣﺪي، در ﺳـﻄﺢ ﻣﻌﻨﯽداري α 0/01 و ﺧﻮد ﮐﺎرآﻣﺪي ﺑﺎ ﮐﯿﻔﯿﺖ زﻧﺪﮔﯽ، در ﺳـﻄﺢ ﻣﻌﻨﯽ داري α 0/05 ﻣﻌﻨﯽ دار اﺳﺖ. اﻋﺘﯿﺎد ﺑﻪ اﯾﻨﺘﺮﻧﺖ را ﭘﯿﺶﺑﯿﻨﯽ ﮐﺮدﻧﺪ. ﻣﺴﯿﺮﻫﺎي ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﮐﯿﻔﯿﺖ زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺎ اﻋﺘﯿﺎد ﺑﻪ اﯾﻨﺘﺮﻧﺖ، ﻧﺘﺎﯾﺞ ﺑﺮاي ﻣﺴﯿﺮﻫﺎي ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺧﻮد ﮐﺎرآﻣﺪي ﺑﺎ اﻋﺘﯿﺎد ﺑﻪ اﯾﻨﺘﺮﻧﺖ، ﺧﻮد ﺗﻨﻈﯿﻤﯽ ﺑﺎ اﻋﺘﯿﺎد ﺑﻪ اﯾﻨﺘﺮﻧﺖ و ﺧﻮد ﺗﻨﻈﯿﻤﯽ ﺑﺎ ﮐﯿﻔﯿﺖ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﻌﻨﯽ دار ﻧﺒﻮد α 05 . ﻫﻢﭼﻨﯿﻦ، اﺛﺮ ﻏﯿﺮ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺧﻮد ﮐﺎرآﻣﺪي ﺑﺮ اﻋﺘﯿﺎد اﯾﻨﺘﺮﻧﺘﯽ ﺑﺎ ﻣﯿﺎﻧﺠﯽ ﮔﺮي ﮐﯿﻔﯿﺖ زﻧﺪﮔﯽ ﺗﺄﯾﯿﺪ ﺷﺪ 0/05 α و اﺛﺮ ﻏﯿﺮ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺧﻮد ﺗﻨﻈﯿﻤﯽ ﺑﺮ اﻋﺘﯿﺎد اﯾﻨﺘﺮﻧﺘﯽ ﺑﺎ ﻣﯿﺎﻧﺠﯽ ﮔﺮي ﮐﯿﻔﯿﺖ زﻧﺪﮔﯽ رد ﺷﺪ 0/05 α ﻧﺘﯿﺠﻪ ﮔﯿﺮي: ﮐﯿﻔﯿﺖ زﻧﺪﮔﯽ و ﺧﻮدﮐﺎرآﻣﺪي، ﻧﻘﺸﯽ ﮐﻠﯿﺪي در اﻋﺘﯿﺎد ﺑﻪ اﯾﻨﺘﺮﻧﺖ اﯾﻔﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ و ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻋﻮاﻣﻞ در ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎي ﭘﯿﺸﮕﯿﺮاﻧﻪ و اﺻﻼﺣﯽ ﺿﺮوري اﺳﺖ.