بررسي شيوه‌ها و شگردهاي شناسايي سارقان و استرداد اموال مسروقه در ايران عصر قاجار

يكي از مشكلات امنيتي در دوره قاجار، سرقت اموال و دارايي هاي مردم بود كه به‌طور مكرر اتفاق افتاده و ضرر و زيان بسياري بر صاحبان آنها وارد مي نمود. بنابراين هم كارگزاران حكومتي و هم مردم در واكنش به اين سرقت‌ها تدابير و اقداماتي را انجام مي دادند تا بتوانند اموال دزديده شده را به صاحبان اصلي شان بازگردانند. اين پژوهش با استفاده از منابع و متون تاريخي و به روش توصيفي- تحليلي مي كوشد تا به اين سؤالات پاسخ دهد: روش هاي موجود در جهت بازگرداندن اموال مسروقه به صاحبانشان چه بوده است و چرا مال‌باختگان براي استرداد اموال مسروقه بيشتر تمايل به روش هاي انعطافي، غير خشونت آميز و بدون حضور نظميه داشته اند؟ فرض پژوهش بر اين اصل استوار است كه مال‌باختگان به علل مختلفي از جمله بي اعتمادي به مقامات و مأمورين نظميه، و اينكه روش هاي منعطف و غيرخشن هم براي آنها كمتر هزينه داشته و هم به سرعت نتيجه داده و اصل اموال را مسترد مي نمود، تمايل بيشتري به استفاده از اين‌گونه روش ها داشتند. يافته هاي پژوهش حاكي از آن است كه در مواقع سرقت اموال، مال‌باختگان تلاش مي كردند تا به علت بي اعتمادي به مقامات و مأموران نظميه، معمولاً خود بدون كمك و حتي خبر دادن به نظميه و بدون استفاده از هرگونه خشونت و قوه قهريه بتوانند اموال مسروقه خود را  مسترد نمايند.