اثر تمرين مقاومتي بر سطح آنزيم‌هاي آنتي‌اكسيداني بافت كبدي در موش صحرايي نر ويستار مبتلا به كبد چرب غيرالكلي

مقدمه: ساز وكار زيربنايي بيماري كبد چرب غيرالكلي و پيشرفت آن به استئوهپاتيت غيرالكلي به خوبي شناخته نشده است. هدف از اجراي اين پژوهش، تعيين اثر تمرين مقاومتي بر سطح آنزيم هاي آنتي اكسيداني در بافت كبدي موش هاي صحرايي نر نژاد ويستار مبتلا به كبد چرب غيرالكلي بود.روش كار: در اين مطالعه تجربي، 21 سر موش صحرايي نر بالغ نژاد ويستار به طور تصادفي به سه گروه تقسيم شدند: كنترل، رژيم پرچرب و رژيم پرچرب+ تمرين مقاومتي. حيوانات گروه هاي رژيم پرچرب به مدت 23 هفته رژيم پرچرب شامل تركيبي از فروكتوز، كربن تتراكلريد و روغن زيتون دريافت كردند. گروه تمريني ضمن دريافت رژيم پرچرب، 8 هفته پاياني پروتكل تمرين مقاومتي فزاينده شامل حمل وزنه معادل 30 تا 100 درصد وزن بدن را سه جلسه در هفته اجرا كردند. در پايان مداخله، سطح آنزيم هاي سوپراكسيد ديسموتاز (SOD) و گلوتاتيون پراكسيداز (GPX) در بافت كبد به روش رنگ سنجي آنزيمي اندازه گيري شد. هم چنين، آسيب شناسي كبد براي تأييد نتايج بيوشيميايي انجام گرفت. آزمون هاي تحليل واريانس يك طرفه و تعقيبي توكي جهت تجزيه و تحليل داده هاي جمع آوري شده استفاده شد.يافته ها: مقدار آنزيم SOD كبدي گروه رژيم پرچرب+ تمرين مقاومتي در مقايسه با گروه رژيم پرچرب به طور معناداري افزايش يافت (0.035 = p)، اما سطح آنزيم GPX كبدي در هر سه گروه تغيير معناداري نداشت (0.085 = p). بررسي آسيب شناسي كبد نيز تغييرات ناشي از رژيم پرچرب و آثار محافظتي تمرين مقاومتي را تأييد كرد.نتيجه گيري: بر اساس نتايج امطالعه حاضر مي توان گفت اجراي تمرين مقاومتي مي‌تواند اختلال آنزيم هاي آنتي اكسيداني و استئاتوز بافت كبدي ناشي از دريافت رژيم غذايي پرچرب در موش هاي صحرايي نژاد ويستار مبتلا به كبد چرب غير الكلي را به طور معناداري بهبود بخشد.