مدل ساختاري افسردگي پس از زايمان بر اساس حمايت اجتماعي و رضايت زناشويي با ميانجي گري استرس والديني

مقدمه: شناسايي عوامل رواني اجتماعي مداخله گر در ايجـاد افسـردگي پــس از زايمــان مي تواند به كاهش بروز اين اختلال، تسهيل رفتارهاي ارتقاء سلامتي و تطابق موثر مادر با كودك و خانواده پس از يك دوره استرس زا منجر شود. هدف پژوهش حاضر ارايه مدل ساختاري افسردگي پس از زايمان بر اساس حمايت اجتماعي و رضايت زناشويي با ميانجي گري استرس والديني بود.روش كار: پژوهش حاضر يك مطالعه مقطعي بود. نمونه هاي پژوهش را كليه زنان تازه زايمان كرده تشكيل مي دادند كه 415 مادر مراجعه كننده جهت زايمان طبيعي و سزارين بصورت نمونه گيري تصادفي از بيمارستان استاد مطهري جهرم جمع آوري شده اند. ابزارگردآوري داده ها شامل مقياس افسردگي پس از زايمان ادينبرگ، پرسشنامه حمايت اجتماعي شربورن و استوارت، مقياس رضايت زناشويي انريچ و مقياس استرس والديني- فرم كوتاه آبيدين بود كه 4 تا 8 هفته پس از زايمان تكميل شد. آناليز داده ها با استفاده از نرم افزار تحليل ساختارهاي گشتاوري (AMOS) نسخه 24 و پايايي ابزارها به روش آلفاي كرونباخ و با كمك نرم افزارSPSS نسخه 23 بررسي ‌گرديد. ساختار عاملي هر ابزار، با روش تحليل عاملي تاييدي مورد بررسي قرار گرفت.يافته ها: حمايت اجتماعي و رضايت زناشويي نمي‏توانند به صورت مستقيم بر افسردگي پس از زايمان اثر داشته باشند. حمايت اجتماعي به صورت غيرمستقيم (0.24-= p=0.03. β) و (0.59-=p=0.02. β) از طريق استرس والديني بر افسردگي پس از زايمان اثر معنادار دارند. نتيجه گيري: نتايج اين مطالعه بيانگر نقش واسطه‌اي استرس والديني در رابطه بين حمايت اجتماعي و رضايت زناشويي در پيش بيني نشانه‌هاي افسردگي پس از زايمان است. لذا با كاهش استرس والديني مي توان علايم افسردگي پس از زايمان را بهبود بخشيد.