رابطه پريشاني رواني و نشانگان شناختي-توجهي مادران با سازگاري رواني نوجوانان مبتلا به سرطان در دوره كوويد- 19(نقش ميانجي تنظيم هيجان): يك مطالعه توصيفي

زمينه و هدف: ويژگي‌هاي روان‌شناختي، هيجاني و شناختي مادر بر روي سازگاري رواني نوجوانان با سرطان تأثير مي‌گذارند. پژوهش حاضر با هدف تعيين رابطه پريشاني رواني و نشانگان شناختي-توجهي مادران با سازگاري رواني نوجوانان مبتلا به سرطان با نقش ميانجي تنظيم هيجان انجام شد.مواد و روش‌ها: روش پژوهش حاضر توصيفي و از نوع همبستگي بود. جامعه آماري نوجوانان تحت درمان سرطان و مادران آنان در 5 ماه اول سال 1401 در شهر تهران بودند. تعداد 122 شركت‌ كننده به روش نمونه‌گيري داوطلبانه انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسش‌نامه‌‌هاي سازگاري رواني-اجتماعي با بيماري Derogatis (1986)، پريشاني رواني Kessler و همكاران (2003)، نشانگان شناختي-توجهي Veles و همكاران (2009) و تنظيم هيجان Garnefski و Kraaij (2006) جمع‌آوري و با آزمون‌هاي ضريب همبستگي Pearson، تحليل رگرسيون به شيوه سلسله مراتبي و آزمون Sobel تحليل شدند. يافته‌ها: پريشاني رواني با ضريب 0.486-، نشانگان شناختي-توجهي با ضريب 0.511-، تنظيم هيجان مثبت و منفي با ضريب 0.475 و 0.431- با سازگاري رواني رابطه معنادار داشتند (0.001 P). تنظيم هيجان مثبت و منفي مادران در رابطه پريشاني رواني با سازگاري رواني با ضريب 0.445و 0.461- و در رابطه نشانگان شناختي-توجهي با سازگاري رواني 0.533 و 0.473- نقش ميانجي معنادار داشت (0.001 P).نتيجه‌گيري: تنظيم هيجان مثبت و منفي مادران در رابطه پريشاني رواني و نشانگان شناختي-توجهي آنان با سازگاري رواني نوجوانان با سرطان نقش ميانجي دارند. به منظور افزايش سازگاري رواني نوجوانان با بيماري سرطان پيشنهاد مي‌شود پزشكان و پرستاران به نقش پريشاني رواني و نشانگان شناختي-توجهي مادران توجه كنند و مادران را در به كارگيري تنظيم هيجان مثبت تشويق نمايند.