نقش سبك‌هاي دلبستگي و مكانيزم‌هاي دفاعي در پيش‌بيني رشد پس از آسيب در بازماندگان متوفيان كرونا در شهر تهران طي سال‌هاي 1398 تا 1400: يك مطالعه توصيفي

زمينه و هدف: شيوع كوويد-19، باعث شيوع بالاي اختلال استرس پس از سانحه و پريشاني روان شناختي شده است. با اين حال، مطالعات نشان مي‌دهد اين شرايط ممكن است به فرد در رشد پس از آسيب كمك كند. لذا پژوهش حاضر با هدف تعيين نقش مكانيزم‌هاي دفاعي و سبك‌هاي دلبستگي در پيش‌بيني رشد پس از سانحه در افراد درگير در سوگ ناشي از كرونا انجام شد.مواد و روش‌ها: اين مطالعه از نوع توصيفي است. جامعه آماري اين پژوهش شامل بازماندگان (27 تا 55 سال) (از تاريخ بهمن‌ماه سال 1398 تا مهر ماه 1400) در شهر تهران بود. از بين اين جامعه آماري، 130 نفر به روش نمونه‌گيري در دسترس به‌عنوان نمونه تحقيق انتخاب شدند. براي جمع‌آوري داده‌هاي پژوهش حاضر از پرسش‌نامه‌هاي سبك‌هاي دفاعي، سبك‌هاي دلبستگي و رشد پس از سانحه استفاده شد. براي تحليل داده هاي پژوهش حاضر از روش رگرسيون خطي چندگانه استفاده شد.يافته‌ها: نتايج تحليل رگرسيون چندگانه نشان داد مكانيزم‌هاي دفاعي رشد يافته (0.489=Beta) و سبك دلبستگي ايمن (0.256=Beta) رشد پس از سانحه را در افراد درگير در سوگ ناشي از كرونا به شكل معناداري (0.001 P) پيش‌بيني مي‌كنند. اما سبك دلبستگي‌هاي ناايمن و مكانيز دفاعي رشد نايافته و روان‌آزرده قدرت كافي براي پيش‌بيني رشد پس از آسيب را نداشتند (0.05 P).نتيجه‌گيري: سبك دلبستگي ايمن و مكانيزم دفاعي رشديافته مي‌تواند منجر به رشد پس از آسيب شود. به روان پزشكان و روان شناسان كه در زمينه سوگ به فعاليت درماني مي‌پردازند، پيشنهاد مي‌شود به مكانيزم‌هاي دفاعي و سبك‌هاي دلبستگي افراد درگير در سوگ توجه بيشتري داشته باشند.