فراواني هيپوگناديسم و برخي عوامل مرتبط با آن در مردان مبتلا به ديابت نوع دو مراجعه كننده به بيمارستان علي‌ابن‌ابي‌طالب (ع) رفسنجان در سال 1400: يك مطالعه توصيفي

زمينه و هدف: هيپوگناديسم، عارضه اي شايع در مردان مبتلا به ديابت نوع دو است. مطالعه حاضر با هدف تعيين فراواني هيپوگناديسم و برخي عوامل مرتبط با آن در مردان مبتلا به ديابت نوع دو مراجعه كننده به كلينيك غدد بيمارستان علي ابن ابي طالب(ع) رفسنجان در سال 1400 انجام شد.مواد و روش ها: در اين مطالعه توصيفي، 111 مرد مبتلا به ديابت نوع دو بررسي شدند. پس از تكميل پرسش نامه، اندازه گيري فشارخون و دوركمر، 10 سي سي خون ناشتا جهت سنجش سطح سرمي تستوسترون كل (Total Testosterone; TT)، هورمون محرك فوليكولي (Follicle-Stimulating Hormone; FSH)، هورمون لوتئينيزه كننده (Luteinizing Hormone; LH)، هموگلوبين گليكوزيله (HbA1c) گرفته شد. داده ها با آزمون هاي مجذوركاي، t مستقل، همبستگي Pearson و رگرسيون لجستيك تجزيه و تحليل شدند. يافته ها: ميانگين و انحراف معيار سن بيماران 10.62±58.61 سال بود. تعداد 26 بيمار (23.42 درصد) داراي هيپوگناديسم بودند. با افزايش شاخص توده بدني، سطح TT (p=0.034)، LH (p=0.008) و FSH (p=0.028) به طور معني داري كاهش، با افزايش HbA1c، سطح TT (p=0.035)، LH (p=0.004) و FSH (p=0.001) و با افزايش فشارخون سيستوليك، سطح LH (0.025=P) و با افزايش سن، سطح LH و FSH (p 0.001)، به صورت معني داري افزايش و با افزايش دور كمر، سطح TT (p=0.006)، LH و FSH (0.001 P) به طور معني داري كاهش يافت. ميانگين سطح TT (p=0.011)، LH (p=0.017) و FSH (p=0.014)، در افراد مصرف كننده دارو به طور معني داري بيشتر بود.نتيجه گيري: با افزايش دور كمر، مدت بيماري و هورمون محرك فوليكولي، شانس ابتلاء به هيپوگناديسم بيشتر شده است. پيشنهاد مي شود مسئولين بهداشتي، اقدامات پيشگيرانه لازم از جمله افزايش آگاهي جامعه مردان را انجام دهند.