بررسي ارتباط سطح هموگلوبين گليكوزيله در بيماران ديابتي با عوارض جراحي

زمينه و هدف: ديابت يك ريسك فاكتور مهم از نظر ايجاد عوارض بعد از جراحي و مورتاليتي مي باشد. اما در مورد رابطه افزايش سطح هموگلوبين گليكوزيله (HbA1c) با بروز عوارض جراحي نظرات متفاوتي وجود دارد. روش كار: در اين مطالعه گذشته نگر تعداد ۱۸۹ بيمار ديابتي مراجعه‫كننده به بيمارستان سبلان اردبيل در سال 1400 كه جهت جراحي بستري شده اند مورد بررسي قرار گرفتند. داده هاي مربوط به اطلاعات دموگرافيك، آزمايشHbA1c ، عوارض بعد از عمل و نيز پيامد بستري بيماران از پرونده استخراج و وارد چك ليست محقق ساخته گرديد. بيماران به دو گروه ديابت كنترل نشده با HbA1c هفت و بالاتر و گروه ديابت كنترل شده با HbA1c زير هفت تقسيم شدند. يافته ها: از 189 بيمار وارد شده به مطالعه 97 بيمار در گروه ديابت كنترل نشده و 92 بيمار در گروه ديابت كنترل شده قرار گرفتند. ميانگين سنين بيماران ديابتي گروه ديابت كنترل نشده و كنترل شده به ترتيب 8.91±58.18 و 5.52±61.84 گزارش گرديد. با توجه به نتايج به دست آمده عفونت محل عمل و نياز به جراحي مجدد در طول بستري رابطه معناداري را با سطح HbA1c نشان دادند (0.05≥p). ديگر عوارض بعد از عمل تفاوت معناداري بين دو گروه نداشتند.نتيجه گيري: منطقي به نظر مي رسد كه جراحي هاي الكتيو در سطوح HbA1c بيشتر از 7 درصد به تعويق انداخته شود، چرا كه وجود سطوح بالاي HbA1c حاكي از كنترل نبودن ديابت بيمار و در نتيجه احتمال بالاتري از وجود عوارض مزمن ديابت و همچنين ريسك بالاتري براي عوارض جراحي مي باشد.