تحليل و بررسي عوامل مؤثر بر پذيرش فناوري اطلاعات و ارتباطات در جوامع روستايي (مورد مطالعه: روستاهاي شهرستان طرقبه شانديز)

امروزه با افزايش به كارگيري فناوري هاي اطلاعاتي و ارتباطي در زندگي انسان ها، گسترش و توسعه آن به يكي از شاخص هاي توسعه يافتگي جوامع تبديل شده است. با توجه به نقش مؤثري كه فناوري هاي نوين مي تواند در توسعه جوامع داشته باشد در اين ميان جوامع روستايي برخلاف جوامع شهري در استفاده از فناوري هاي جديد بسيار محتاطانه عمل مي كنند؛ بنابراين به كارگيري فناوري هاي اطلاعاتي در جامعه روستايي ابتدا نيازمند پذيرش اين فناوري ها توسط روستاييان است. هدف پژوهش حاضر ارزيابي سطح پذيرش اجتماعات روستايي از فناوري هاي نوين، همچنين عوامل مؤثر بر پذيرش آن است. روش پژوهش حاضر از نوع توصيفي- تحليلي بوده و اطلاعات به دو روش كتابخانه اي و ميداني جمع آوري شده است. جهت تجزيه و تحليل داده هاي گردآوري شده از روش هاي آمار توصيفي و استنباطي (آزمون همسبتگي اسپيرمن، تي دو نمونه مستقل و رگرسيون (روش Enter)) و نيز تحليل عاملي اكتشافي و مدل تصميم گيري PSI جهت رتبه بندي روستاها استفاده شد. در اين تحقيق تعداد دوازده روستاي دهستان شانديز واقع در شهرستان طرقبه شانديز به عنوان جامعه آماري انتخاب شدند. از طريق روش نمونه گيري كوكران 234 سرپرست خانوار مورد پرسش قرار گرفتند. يافته هاي پژوهش گوياي اين است كه سطح پذيرش روستاييان مورد مطالعه از فناوري هاي نوين در حد متوسط است و مهم ترين عوامل مؤثر بر پذيرش و به كارگيري فناوري هاي جديد شامل عوامل آموزشي و امكانات (با مقدار ويژه 9.99)، عوامل فرهنگي و اعتقادي (با مقدار ويژه 2.29)، عوامل اقتصادي (با مقدار ويژه 1.93) و عوامل فردي (با مقدار ويژه 1.31) است.