مدل سازي روابط بين مؤلفه هاي هوشمند سازماني براي توسعه تعاوني هاي توليدي روستايي

هوشمندكردن تعاوني هاي توليدي روستايي براي مقابله با تغييرات شديد محيط كسب وكار و به منظور توسعه اقتصادي بسيار پراهميت است. هدف پژوهش حاضر، شناسايي و مدل سازي روابط بين مؤلفه هاي هوشمند سازماني براي توسعه تعاوني هاي توليدي روستايي است. تحقيق از منظر هدف، كاربردي و ازلحاظ ماهيت داده ها، آميخته (كيفي-كمّي) است و در سال 1400 انجام شده است. بيست مؤلفه در بخش كيفي با روش داده بنياد و كدگذاري از طريق ابزار مصاحبه نيمه ساختاريافته استخراج و سپس با روش دلفي فازي انتخاب شدند. روابط و سطح بندي مؤلفه ها در بخش كمي با روش مدل سازي تفسيري-ساختاري انجام شد. جامعه تحقيق، خبرگان شامل مديران وزارت تعاون، كار و رفاه اجتماعي و وزارت جهاد كشاورزي بودند كه با روش نمونه گيري غيراحتمالي هدفمند و تكنيك گلوله برفي به تعداد دوازده نفر تا اشباع نظري انتخاب شدند. يافته هاي تحليل داده ها نشان داد كه مؤلفه هاي هوشمند سازي در دوازده سطح در مدل قرار داشتند. مؤلفه هاي «قوانين»، «حمايت ها و مشوق هاي دولت»، «رقابت» و «ساختار» در هوشمندي سازماني بيشترين قدرت هدايت را داشتند كه در نهايت موجب بهبود «توسعه بازار» و «توسعه رقابت» در تعاوني هاي توليدي روستايي خواهند شد. بنابراين، مي توان با برنامه ريزي مناسب براي بهبود مؤلفه هاي داراي قدرت هدايت بيشتر، به اهداف توسعه تعاوني هاي توليدي روستايي دست يافت.