اصلاح نظام بازنشستگي ايران با استفاده از شبيه‌سازي الگوي نسل‌هاي همپوشان

نظام‌هاي بازنشستگي در اغلب كشورهاي توسعه‌يافته از بزرگ‌ترين نهادهاي مالي غير بانكي محسوب مي‌شوند و مي‌توانند افزون بر تضمين رفاه اجتماعي به‌ويژه در دوران سالخوردگي، عاملي مؤثر براي رشد و توسعه اقتصادي باشند. در ايران بحث اصلاحات بازنشستگي براي ساليان متمادي به دلايل متفاوتي چالش‌هاي عمده ناشي از تغييرات جمعيتي، پيري جمعيت، كاهش نرخ باروري، افزايش اميد به زندگي و تغيير شكل بنيادي بازار كار نظير بيكاري، كاهش كيفيت و كميت مشاغل و گسترش اقتصاد غيررسمي موردتوجه عمده سياست‌گذاران بوده است. مقاله حاضر با به‌كارگيري الگوي نسل‌هاي همپوشان سه دوره‌اي به تحليل و شبيه‌سازي سيستم تأمين اجتماعي ايران در چارچوب تعادل عمومي مي‌پردازد. رفتار مصرف و پس‌انداز بهينه و سطح مطلوبيت افراد در طول دوران زندگي  تحت سيستم‌هاي بازنشستگي مختلف متفاوت است. نتايج شبيه‌سازي نشان مي‌دهد كه نظام اندوخته گذاري كامل انباشت سرمايه فيزيكي بالاتري نسبت به نظام بازنشستگي پرداخت جاري دارد كه اين خود منجر به مصرف ملي و توليد ملي بالاتر در نظام اندوخته گذاري كامل مي‌شود.